مجموعه آثار عطار

هم او شد ملک خاص حضرت شاه
نباشد ديو را هرگز در او راه

اگر آن چشم و آن گوشت نباشد
بجز شيطان در آغوشت نباشد

ازو گر نور نبود در دماغت
ز ناداني خلل گيرد چراغت

سزاي معرفت از بهر آني
که آن جوهر تو داري در نهاني

همه چيزي بنور خود بداند
مگر در راه عشق او خيره ماند

خوشا مرغي که اصل کيميا شد
بصورت درد و در معني دوا شد

بشر گردد ملک از بهر آن بوي
بعشق عشق باشد در تک و پوي

در اينره رهزنت نفس است ايجان
قوي تر دشمنت نفس است ايجان

بصورت گر چه او بيگانه تست
بمعني در ميان خانه تست

ولي تا گردد او مرتاض در راه
بسي زحمت نمايد گاه و بيگاه

خلاف او همي کن در همه کار
وليکن بر طريق شرع زنهار

لجام تقويش درکش تو ايدوست
که در اصل اوست تند و سرکش ايدوست

مقامات آورد در زير معراج
نهد پاي اضافت بر سر تاج

ز غير حق تبري کن تو جانا
که تا بينا شوي در راه و دانا

از ايمانست اصل جمله اي يار
تو را همچو جان در دل نگهدار

چو بيخ اندر دلت ايمان قوي کرد
تواني در دو عالم رهروي کرد

در اسلامت چو ايمان نيست ياور
سيه رو باشي اندر پيش داور

ترا چون در عمل تقصير باشد
ز نفست ديو را توقير باشد

عمل با علم چون شد يار و هم پشت
نماند ديو را جز باد در مشت

چو علم آموختي رو در عمل آر
که تا يابي بنزد حضرتش بار

مقصر در عمل مهجور باشد
مدام از حضرت حق دور باشد

بعلم اندر تو توفير عمل کن
در آن توفير تقصير عمل کن

چو بيجان را بدن نايد بکاري
طمع در وي کند هر مور و ماري

عمل با علم و با اخلاص بايد
که در محشر ازو کاري برايد

منه تفضيل جهل خويش بر علم
سعادت جمله مدفونست در علم