مجموعه آثار عطار

اگر صورت اگر معني است اي يار
از او باشد وجود هر دو در کار

درود از حضرتش بر جان آن کس
که نامد در جهان ماننداو کس

شنيدي در شب اسري کجا شد
همه تابع بدند او مقتدا شد

هنوز آدم ميان آب و گل بود
در آنحضرت بجان حاضر بدل بود

چو حق اندر خدائي فرد و داناست
نبي در بندگي بيمثل و همتاست

اگر برطرز او گوئي سخن را
دو صد طعنه زند در عدن را

سعادت در ازل مقسوم کردند
مگر او را ازو محروم کردند

عبارت در سخن وانگاه درويش
مگر آنکس که باشد رهزن خويش

معاني بين که چون در ثمين است
محقق را همه مقصود اينست

ببازي در مياور کار خود را
شناسا شو تو از خود نيک و بد را

نبايد در شقاوت خرج کردن
از آن دوزخ نبايد درج کردن

بچشم خود جمال خويش بنگر
که هستي تو در اين ويرانه درخور

چو تو با معدن اصلي روي زود
خدا گردد در اين حال از تو خوشنود

ملک را خدمت ديوان مفرماي
ملک را کار در ديوان مفرماي

چو علم و حکمت و پرهيزکاري
پس آنگه پيشه کن در بردباري

هر آن چيزي که در کون و مکانست
نشن هر يک اندر تو عيانست

يقين گشتش که در باب فتوت
امانت داشتن هست از مروت

امين آن امانت آدم آمد
که ثابت در ديانت آدم آمد

تمامت انبيا جوياي آنند
در اينره جمله از ما باز مانند

بود در امتم هر جا غريبي
ازين گوهر بود او را نصيبي

امين ميباش در حفظ امانت
مکن يک لحظه اندر وي خيانت

بخوان آن را ز قرآن و ز اخبار
براه شرع در ميباش هشيار

کمال آن شناس و حفظ آن کار
نبد جز در خور سالار مختار

چو بخشيدت نصيبي زان سعادت
پي دل گير در کوي ارادت

تو جان از دل بجز نامي نداني
که در قالب هميشه قلب خواني