مجموعه آثار عطار

بهر چيزي که دارم از تو نامي
سؤالي کرد از من در کلامي

مرا پرسي که راه حق کدام است
کرا داني که در عالم تمام است

رموز مار و مور و ماهي و طير
سراسر گفته ام در منطق الطير

عوام الناس را احوال مشکل
عوام الناس را پايست در گل

نباشد حد اين گفتار کس را
نيارم در دل خود اين هوس را

دگر پرسد کي آدم از جهان رفت
به عزت در جهان جاودان رفت

بگو آن آدم و گندم کدام است
چرا در رهرو آن دانه دام است

بگويم زين سخن اي يار محرم
در اين اسرار کم باشند همدم

جنيد و بايزيد آگاه بودند
به شرع مصطفي در راه بودند

جواب اين سخن سر نهانست
ولي آن يار در عالم عيانست

حقيقت منزل او لا مکانست
به معني در زمين و آسمانست

ازو باشد حقيقت هستي ما
مراو را در وجود ماست مائوا

به چشم جان ببايد ديد نورش
که تا باشي همه جا در حضورش

نموده در همه جا مظهر نور
ولي نادان از آن نور است مهجور

حقيقت بين شو و در وي نظرکن
بجز او از وجود خود بدرکن

اگر ره بردي و از وي تو دوري
بمعني و حقيقت در حضوري

مرا در جان و دل آن يار باشد
ز غير او دلم بيزار باشد

تو بشناس آنکه او از نور ذاتست
به گيتي آشکارا در صفاتست

تو بشناس آنکه او در عين ديده است
همه درهاي معني را کليد است

اميرالمؤمنين را دان که شاهست
مرا در کل آفتها پناه است

اميرالمؤمنين را تو چه داني
که بغضش در دل و جان مينشاني

ز بغضش راه دوزخ پيش گيري
ز حبش در ولاي او بميري

مرو را در جهان بس عاشقانند
که بر وي هر زمان جانها فشانند

همه در عشق او باشند مجنون
بکلن رفته اند از خويش بيرون

همه در عشق او باشند فرهاد
که دادند خرمن هستي خودباد