جوهر الذات عطار

همه در تو شده اينجاي فاني
از آن اسرار جمله مي تو داني

همه از تست بگشايم در اصل
مرا بنماي اينجاگاه تو وصل

از آن وصلم ببخش اينجايگه تو
ببخشم در يقين آن پايگه تو

اگر چه وصل ديدار تو دارم
در اينجا عين اسرار تو دارم

مرا آن وصل ميبايد که داري
که من در آن کنم کل پايداري

چو بر ديدار تو او جان فشاند
در اين اسرار تو کي جان بماند

چنانم راز دان خويش کردي
که در آخر مرا بي خويش کردي

در اين بيخويشي و تنهائي من
ذليلي و غم و رسوائي من

درونم صاف شد با وصل ايجان
مرا شد در زمانه يار اعيان

مرا در اندرون وصلت تحقيق
از آن پيوسته زين اصلست توفيق

تو در عطاري و عطار ماندست
از آن دست از دل و جان برفشاندست

از آن عطار در تو جانفشانست
که ديدار تو اينجا روح از آنست

تو ميداني که يارت در درونست
ترا بر جزو و بر کل رهنمونست

چو اصل کل در اينجاگه بيانست
از آن اينجايگه کلي عيانست

چو کلت آرزو باشد در آخر
ز هيلاجت شود اسرار ظاهر

اگر دانا است ور نادانست در کار
همه مرگست بيشک آخر کار

بدو گفتا که خواندم هر کتب من
در آنجا گاه ديدستم حجب من

حجابم بود علم فقه و تفسير
از آن افتادم اينجا در تف و سير

حجابم بود هر چيزي که خواندم
در آخر من بهر چيزي بماندم

حجابم بود اينجا هر چه ديدم
گذشتم از همه در جان رسيدم

وصال اندر خموشي يافتستم
از آن در جزو و کل بشتافتسم

خموشي پيشه کن گر کار داني
که بگشايد ترا در معاني

همه در عين خاک افتاده مجروح
بمانده جملگي بي قوت و بيروح

همه واصل شده در کار خانه
برسته جمله از جور زمانه

همه واصل شده در سر بيچون
رسيده سوي جانان بيچه و چون