جوهر الذات عطار

چو از وي دم زدي او گوي دائم
که از ذات وئي در عشق قائم

چو از وي دم زدي او ديده تست
حقيقت در يقين بگزيده تست

خدا بين باش ني خود بين در اينجا
که خود بين باشد اينا خوار و رسوا

از او گوي و وز او جوي آشکاره
وز او کن در نود خود نظاره

دوئي چون رفت او در تست موجود
مني تو کنون از اوست مقصود

دل و جان هر دو با هم آشنا شد
در اينجا گاه ديدار خدا شد

چو ديدارند هر دو در تن تو
گرفته مسکن اندر مسکن تو

تو اوئي اينزمان در عالم خاک
ترا بنموده رخ اين صانع پاک

چو در جانست خود گويد اناالحق
حقيقت خويش گويد راز مطلق

نموده خود بخود انجام و آغاز
چو در جانست خود گفتست خود راز

چو در جانست اسرار جهان است
ز ديدار تو ديدار جهانست

بجز تو هيچ در عالم ندارد
که ديدار تو جز دردم ندارد

تو در جان وئي پيوسته جاويد
بتو دارد حقيقت جمله اميد

چنان اميدوارم من در آندم
که گرداني مرا محو دو عالم

کريما از کرم عطار با تست
حقيقت در جهان گفتار با تست

تو ميداني که عطار است خسته
در اين وادي دل او شد شکسته

تو دانائي و جمله رهنمائي
هر آنکس را که خواهي در گشائي

ترا ديدم که بيشک کار سازي
ز فضلت در حقيقت بي نيازي

در آنعالم توئي اينجاي هم تو
حقيقت هم وجود و عم عدم تو

در آنعالم يقين هستي عيان ذات
که نور تست اندر جمله ذرات

ز شوقت لا شوم تا راز يابم
ترا در عين کل اعزاز يابم

منم در عشق تو مجروح مانده
ابا ديدار تو با روح مانده

همه ديدار ميخواهم در آخر
که گرداني مرا ديد تو ظاهر

مرا بود تو ميبايد که ديدم
کنون اينجا چو در بودت رسيدم

دو عالم را بتو ديدم در اسرار
وليکن پرده را از پيش بردار