جوهر الذات عطار

ندارد هيچکس امروز دلدار
چنان در بر بکام دل که عطار

دل عطار امروز اوفتاده است
چو خورشيدي که در روز افتادست

ترا اين جوهر دل کن نظر باز
که کل در دل ويست و جان خبر باز

دگر با دل يقين دادست اينجا
در دل و جان چو بگشادست اينجا

از آن اين گنج دل پرگوهر آمد
که از صورت بيکره بر در آمد

دلم چون ترک بود خويش کرد است
از آن ذرات را در پيش کرد است

کنون فردست جان در دل بمانده
بروي جان جان حيران بمانده

تعالي الله که بيمثل و صفاتند
حقيقت هر دو در ديدار ذاتند

تعالي الله که هر دو در يکي اند
ابا عطار جانان بيشکي اند

تعالي الله از اين جوهر پاک
که اندر آب و ريح و نار در خاک

که را زهره است تا جوهر ستاند
در اين درياي او غرقه نماند

در اين بحرم يکي جوهر پديدست
درونم بيشک از بيرون پديدست

کنون هم وصل هر دو آشکارست
حقيقت هر دو در ديدار يارست

کسي ديدست جان مانند اول
بشد دل نيز در آخر معطل

همه ذرات با ايشان يکي اند
کنون در وصل جانان بيشکي اند

چو جان اصلست از جانان خبردار
چو من پيوسته در جانان پديدار

بجز جانان مبين در هيچ رويت
که او اينجاست اندر گفتگويت

فنا کن خرقه خود در بر دوست
برون آور حقيقت مغز از پوست

در اين سر فنا عطار افتاد
يقين گفتار من با يار افتاد

سخن در بيخودي ميگويم اکنون
ز جانان وصل کل ميجويم اکنون

سخن در وصل کل هيلاج افتاد
از آن گفتار با حلاج افتاد

سخن در وصل کل اينجا نمايم
ز ذات کل بيان پيدا نمايم

در اينجا وصل جانان دست دادست
غنيمت دان که جانان دست دادست

خبر امروز بايد بودنت يار
که خواهي گشت در وي ناپديدار

که باشد تا وصال اينجا بيابي
ورا در نقد حال اينجا بيابي