جوهر الذات عطار

منم جانان و ديده روي خود من
رسيده اينزمان در کوي خود من

دوئي را بار ديگر پيش ما در
بان سر حقيقت هان تو مگذر

ز ديد خويشتن اينجا فنا شو
پس آنگه در همه بود خدا شو

چو تو مردي از اينصورت تو اوئي
که در جمله زبانها گفتگوئي

بنقد امروز چون دانستي اين اصل
يکي مي بين و خوش ميباش در وصل

بنقد امروز مي بين روي معشوق
وصال يار در هر کوي معشوق

بنقد امروز در نقدي مينديش
حجاب اکنون بکل بردار از پيش

کنون از وصل برخور سوي دنيا
که جانان يافتي در کوي دنيا

کنون از وصل بر خور همچو منصور
که در ذاتي و از ذاتي علي نور

نمودي آنچه هرگز کس نگفتست
بسفتي در که هرگز کس نسفتست

در معني تو بگشادي يقين باز
نمودي با همه انجام و آغاز

در معني گشادستي يقين است
که پيدا اولين و آخرين است

در معني کنون چون بر گشادي
بر مردان عالم داد دادي

در اينعالم شدي از وي سرافراز
کنون هيلاج گوي و سر برافراز

نشان داري کنون در بي نشاني
بصورت ليک پنهان از معاني

در اينجا صورت و معني برانداز
حقيقت دنبي و عقبي برانداز

در اينجا خود پديد آور که آني
که هم ذاتي و هم جسمي و جاني

در اينجا بود خود اظهار گردان
برافکن بود خود را يار گردان

چنان گو سر کل در آخر ايدوست
که کلي يک نمايد مغز با پوست

چنان گو سر کل در آخر کار
که مي هيچي نباشد جز که ديدار

چنان گو سر کل اندر شريعت
که بيني در شريعت ديد ديدت

دل و جانت حقيقت در يکي اند
ز نور شرع جانان بيشکي اند

بنور شرع هر دو راه ديدند
در آخر هر دو روي شاه ديدند

تو اکنون واصل هر دو جهاني
بهر دم در جهان گوئي معاني

ترا اين در گشاد اينجايگه يار
ترا بخشيده است اين پايگه يار