جوهر الذات عطار

در اينعالم نمودستي تو از خويش
و زان جانها تو کردستي بسي ريش

ز بهر ديد خود اين جوهر پاک
نموداري نمودي در کف خاک

کف خاک اين شرف ديدست جانا
که تو امروز در اوئي هويدا

کف خاک اين شرف در جاودان يافت
که از تو نقش خود او بي نشان يافت

کف خاکم زباني در دهانم
حقيقت نور دل هم جسم و جانم

دل عطار از تو شادمانست
برون از کون و در عين مکانست

بتو مي بيند اکنون آفرينش
توئي او را يقين در عين بينش

بتو مي بيند اينجا عين هستي
که در ذرات او واقف شدستي

قلم در قدرت بيچون تو راندي
حقيقت نقطه بر کاغذ نشاندي

صفاتت اين همه بنموده در ديد
دل و جانم ز يکي بر نگرديد

چرا خود گم نمودي در نمودار
کنون مر پرده عزت تو بردار

چو وصل تو هم از خويشست دانم
ز وصلت گويم و در وصل رانم

بتو ديدار تو هر يافتم باز
ز تو در سوي تو بشتافتم باز

بجز اين صورتم چيز دگر نيست
ترا افتاده جز بر خاک در نيست

توئي اينجا يقين نور جلالم
من اينجا ز تو در عين جلالم

خبر دارم در اينجا از نمودت
که دارم من درون جمله بودت

نمود تو منم افتاده در خاک
کنون بفشانده دستي ز خود پاک

چنانم جان يقين کردي بخود گم
که همچون قطره در عين قلزم

به هستي تو اينجا مست گشتم
دگر در خاک راهت پست گشتم

ز هستي تو اينجا نيست گشتم
چو در جمله توئي يکيست گشتم

عيان تو شدم اما نهاني
ز درياي غمت در بي نشاني

وصال از ديدن روي تو ديدم
حقيقت وصل در کوي تو ديدم

وصال من ز ديد تست جانا
که گردي با خودم در وصل يکتا

خبر ميکن تو جانانم ز ذرات
که تا کلي رسد جانم در اين ذات

همه با تو تو با جمله در آواز
هميگوئي حقيقت هر بيان باز