جوهر الذات عطار

تو تا در صورتي و عين آيات
کجا باشي حقيقت بيشکي ذات

تو تا در صورتي اي مانده غافل
کجا دريابي اين مقصود حاصل

تو تا در صورتي درمانده تو
چو حلقه بر دري درمانده تو

تو تا در صورتي کي گردي الله
ز صورت بگذر و بنگر هوالله

همه گفتار تو از بهر صورت
بدينجا گه حقيقت در حضورت

چو کردي در وصالش آخر کار
نمودي مر مرا اعيان ديدار

فنا خواه و فنا ياب و فنا جوي
سخن پيوسته در عين فنا گوي

فنا آخر بقاي تست اينجا
که راحت در فناي تست اينجا

چو ميدانم که در آخر فنايست
مرا ديدار کل عين بقايست

چو ميدانم که خواهم شد فنا من
بيابيم در فنا ديد بقا من

چرا چندين سخن ميبايدم گفت
که آخر در فنا ميبايدم خفت

خوشا آنکس کز اين عالم گذر کرد
بشد زينجايگه در حضرت فرد

تو اصل گلخني نه عين تقوي
که تا يابي در او ديدار مولي

تو در گلخن نديدي گلشن جان
از اينرا مانده افگار و حيران

درونت گلشن و تو گلخني آي
بمانده در تف ما و مني آي

مرا مقصود جانانست و ديدار
که در وي گردم اينجا ناپديدار

مرا مقصود جانانست اينجا
که در خويشم کند بيخويش و يکتا

مرا مقصود جانانست بيشک
که در من او شوم از ديد او يک

چو خورشيد است پيدا عين ديدار
ولي ذره در او شد ناپديدار

بقا اينجاست بنگر در بقايت
که خود خواهد بدن آخر فنايت

بقا اينجاست بنگر حضرت کل
که همچون من رسي در قربت کل

بقا اينجاست گر داني در اسرار
وجودت از ميانه کل تو بردار

بقا اينجاست اگر فاني بباشي
بقاي کل در اينجاگه تو باشي

بقا آمد فنا در آخر ايدوست
بقا دان مغز و آنگاهي فنا پوست

تو اي عطار آخر از چه رازي
که در سر بقايت عشقبازي