جوهر الذات عطار

تو در پيدائي و پنهان شدستي
تو هم با جان و هم جانان شدستي

تو در پيدائي اما مانده پنهان
از آن اينجا نمي يابي تو جانان

تو در پيدا تواني گشت جانان
يکي شو اندر اين پيدا و پنهان

حقيقت وصل ياب و جمله بين دوست
در اينجا جزو و کل دان مغز هم پوست

همه از کارگاه آمد پديدار
در اينجا وصل شاه آمد بديدار

همه از کارگاه اينجا نموداست
خود اندر جمله در گفت و شنود است

در اينجا جمله موجود پيداست
درونت بين که کل معبود پيداست

يکي اندر يکي در بيشمار است
حقيقت دان که کل ديدار يارست

همه ديدار يار و خويش در رنج
خود است اينجا طلسم چرخ و هم گنج

يکي گنجست مخفي جوهر الذات
نموده روي خود در کل ذرات

يکي گنج است مخفي و دمادم
نمايد ديد خود در روي آدم

يکي گنج است پر گوهر در اسرار
چو خورشيد است اندر جمله انوار

کنون اينجا حجابت رفت از پيش
رخ او را نظر ميکن تو در خويش

کنون اينجا يکي اي تو يکي دان
همه در خويش اينجا تو يکي دان

کنون اينجا يکي بين از حقيقت
طريقت با حقيقت در شريعت

حقيقت بود او در جمله پيداست
چنان چون ما باو او عاشق ما است

چنان بر خويش اينجا عاشق آمد
که هم در خويش با خود صادق آمد

چنان با خويش دارد عشقبازي
که او در خويش دارد بي نيازي

زهي ديدار جانان در دل ما
نظر کن جمله جانان حاصل ما

زهي ديدار جانان جمله جانانست
که اندر بود خود در جمله اعيانست

حقيقت خويش ديده روي خود دوست
نموده مغز خود در کسوت پوست

بده جامي که جانم گشت جانان
حقيقت رفت در دلدار پنهان

بيکره مست کن تا وارهم من
در اينجاگه کنون دادي و هم من

بيک ره مست کن بود وجودم
که رخ دلدار در مستي نمودم

ز مستي من بگفتم رازها فاش
بدانستم در اينجا راز نقاش