جوهر الذات عطار

حقيقت چون شدي از راز آگاه
همه در خويشتن بيني رخ شاه

همه در خويشتن بين تا تواني
که بيشک کل توئي راز نهاني

يکي مي بين و منگر در دوئي باز
يکي بين بيشکي انجام و آغاز

تو ز اسرار الستي صاحب راز
همه در گفته جان گفته باز

همه از جان برون آيد يقين اين
يقين دان در همه جانان همين اين

يقين در جان خود ديدي رخ يار
درون جان کنون جانان پديدار

مه و خور ذره از بود بود است
ترا در جسم و دل اينجا نمود است

همه او ديدي اينها چون همه اوست
در اين آيينه پيدا بيشکي دوست

از او پيداست از وي شد سخن گوي
همه ذرات بردي در سخن گوي

کنون چون او است در تو رخ نموده
هزاران دم بدم پاسخ نموده

اگر مرد رهي عطار چون اصل
که مائيم اينزمان در کعبه وصل

همه مقصود ديدار او بود
که در آخر ترا مر روي بنمود

زهي مقصود ما گشته بحاصل
که مائيم اينزمان در کعبه واصل

زهي مقصود ما از يار پيدا
کنون در جوهر اسرار پيدا

منم واصل کنون چو يار در ماست
ز بود ما کنون جانان هويداست

رخ جانان ز ما پيداست در راز
که پرده کرده ايم از روي جان باز

حقيقت اينچنين است ار بداني
که جمله دوست بيني در نهاني

خدابين باش اگر ره برده تو
بدر اين پرده چه در پرده تو

خدا بين باش در اسرار عطار
زجايي ديگر است اين سر اسرار

همه اوست و کس واقف نبوده
در اين اسرار کس واصف نبوده

در اين اسرار اگر تو مر خدائي
مکن از دوست اينجاگه جدائي

عيان عشق بين وز عشق بينديش
که عشقت کل نهد اينجاي در پيش

در آندم خوش نظر کن تا بداني
يکي را بين اگر مرد عياني

در آخر چون يکي ديدي ز حق باز
وجود خويشتن کلي برانداز

در آخر چون يکي بيني تمامي
حقيقت پختگي يابي ز خامي