جوهر الذات عطار

مني آورد در درگاه بيچون
براندش از بر خود بيچه و چون

مني آورد و خود ميديد در خود
حقيقت يافت اينجا گاه او بد

چو خود ميديد دور از جان جان گشت
بلعنت در بر خلق خدا گشت

چو خود ميديد ملامت آمدش پيش
از آن آمد ورا در جان و دل ريش

مرا اينجا بگو اي مهتر دين
که تو بگشاده اينجا در دين

چو نافرماني اينجا گاه کردم
فند اينجا چو در اندوه و دردم

شبانروزي در اينجا امت تو
کنند اينجا گنه از حرمت تو

ز هر جانب نظر کردي نگاهي
حقيقت تو در اسرار الهي

که کاجي حق تعالي مي نبودي
که تا من در دو عالم خويش بودي

چو اين انديشه در آن لحظه کردي
از آن امروز اينجا زخم خوردي

تو زين انديشه بد در گناهي
از آني دور از نزد الهي

مبين خود جمله حق بين در زمانه
که تا باشي حقيقت جاودانه

چنين گفتا که سيد راست گفتي
در اسرار ما اينجا تو سفتي

چو حکم يفعل الله راند بيچون
مرا انداخت اندر خاک و در خون

قلم چون رفت اي سيد در اينکار
بسر گردانم اينجاگه چو پرگار

تو دانائي همه هستي در اسرار
ز سر جمله اينجا خبردار

تو ميداني که سر کار چونست
در اينجاگه نمود يار چونست

چو لعنت کرد بر من در زمانه
بخواهد بود لعنت جاودانه

منم خاک کف پاي سگ کوت
فتاده اينزمان در جست و جوت

هر آن طاعت که کردستم بدرگاه
قبولست آن همي در حضرت شاه

يقين اينست تا خود را به بيني
در اينجا گه اگر صاحب يقيني

يقين اينست تا او داني و بس
که تا باشي در اينجا بيشکي کس

مياور شرک چون مردان در اين دار
اگر هستي ز سر کل خبردار

چو او در شرک بود آنروز اينجا
حقيقت شد همي دلسوز اينجا

چو او در شرک بود آنروز تحقيق
از آن افتاد دور از عين توفيق