جوهر الذات عطار

تو پيوندي کنون در جانم ايجان
بتو مي بينم اينجا جمله اعيان

الا ايجان کنون ديدار کردي
که در کون و مکان عطار ديدي

الا ايجان تو واصل آمدي باز
کنون در خود نگر انجام و آغاز

الا ايجان سخن با تست از دل
توئي در دل توئي مقصود حاصل

الا ايجان کنون عين العياني
چه خواهي گفت در سر معاني

الا ايجان بسي گفتم در اسرار
خودي از خود کنون اينجا خبردار

الا ايجان مرا جز تو که پيداست
که ديد تو کنون در دل هويداست

بجز تو هيچ اينجا نيست در کار
حقيقت نقطه و هم عين پرگار

تو جاني عين جاناني حقيقت
که ديد اينجايگه در ديد ديدت

همه پيدا بتو تو خود نهاني
چو جاناني ولي در تن چو جاني

تو ميدانم در اينجا گاه اکنون
که پيش ارزني شد هفت گردون

ز تو توفيق در آفاق مشهور
شدست ايجان که هستي ديد منصور

تو اينجا ذات پاک کبريائي
که در هر چيز صنعي مينمائي

تو اينجا ذات پاکي در يقين باز
که اينجا ديده انجام و آغاز

تو اينجا ذاتي و در آب روحي
حيات مطلق و فتح و فتوحي

تو اينجا ذاتي و در خاک پيدا
تويکي و نموده جمله اشيا

خدا در تو تو از وي گشته موجود
تو باشي اينزمان ديدرا معبود

چو او از تو تو آن ديدن که اوئي
که با جمله يقين در گفتگوئي

بتو گوياست اينجا نطق عطار
که ميگويد چنين در سر اسرار

تو اصل جان که در بگشاده باز
کنون اينجايگه با صاحب راز

وصال اين است ايدل جان تو ديدي
در اينجاگه بکام دل رسيدي

حقيقت هر که جان بشناخت از يار
يکي شد در يکي اينست اسرار

تو جان بشناس اي سالک در آخر
که از جانت شود دلدار ظاهر

تو جان بشناس و در بود فنا باش
فنا شو آنگهي کلي بقا باش

تو جان بشناس آنگه مغز جانت
در آخر اينست اسرار نهانت