جوهر الذات عطار

چه ماندست اينزمان در سر توحيد
نظر کردم من اندر ديده و ديد

چه ماندست اينزمان جان تا بداني
بکن اينجا مرا در عشق فاني

تو اي عطار ديدي راز بيچون
حقيقت نقطه در هفت گردون

حجابت از ميان صورت بديدست
که اندر گفتن از تو در شنيدست

حجابت صورت و تو جان جاني
که در صورت يقين عين العياني

ز تو دارد در اينجا راز ديده
که از تو جمله گرديند راز ديده

ورا در ديده خود هيچ شک نيست
که ميداند حقيقت جز که حق نيست

ز سر تا پاي در اعيان رسيدست
حقيقت ديده جان جان بديدست

ز سر تا پاي ديدست آنچه ديدست
ابا تست او که در گفت و شنيدست

ز سر تا پاي در راز جهانست
ورا اسرار کل عين العيانست

ز سر تا پاي لا ديدست در خويش
حجاب خويش را برداشت از پيش

حجاب خويشتن از پيش برداشت
جز از تو در اعيان کلي خبر داشت

صفاي نور حق در وي پديدست
از آن اينجايگه کلي بديدست

صفاي نور حق در روشنائيست
که نور ديده ات عين خدائيست

صفاي نور حق در اوست بنگر
که اينجاگه عجب نيکوست بنگر

صفاي نور حق در وي رسيده
از آن کردنداو را اسم ديده

از آن ديدست اينجا ديده گردون
که نور او است در وي بيچه و چون

که من در عشق دل بودم طلبکار
نميديدم حقيقت ديد ديدار

بسي در منزل جان راه کردم
که تا دل دل عيان آگاه گردم

چو ديده خويشتن گرديده بودم
حقيقت نور کل در ديده بودم

بنور ديده ديدم جمله اشيأ
عيان بد جملگي در ديده او را

بنور ديده ديدم در قلم لوح
ز نور ديده ديدم بيشکي روح

ز نور ديده گر واصل شوي هان
حقيقت هم در او يابي تو جانان

نديدي خويشتن را در حقيقت
همان آمد از آن تو بديدت

تو ديداري از آن بيچون نمودي
که در خود قبه گردون بديدي