جوهر الذات عطار

نظر کن بنده در ما باز بين ما
دوئي منگر که ما هستيم يکتا

بدانم راز موري در بن چاه
که از سر همه دانايم آگاه

له الملک و مرا نبود زوالم
که در اعيان تجلي جلالم

در عين اليقين بر تو گشادست
ترا گنج حقيقت جمله دادست

در عين اليقين را کرده باز
نمود گنج کل را کرده باز

دلت گنجينه نور و صفايست
که در وي نور خاص مصطفايست

از اين گنجينه جوهر فشاندي
بسر آخر در اين حضرت نماندي

زهي واصل که اصل کار داري
که در جانان دلي بيدار کردي

زهي واصل که در يکي نمودار
حقيقت ديدي اينجا گاه دلدار

دل و جانت چو منصور از يقين باز
يکي ديدند در عين اليقين راز

دم او از تو پيدا شد در اينجا
فکندستي کنون تو شور و غوغا

دم او از تو پيدا شد در اسرار
حقيقت کرده بر جمله اظهار

تو ميداني که ديدستي يقين تو
حقيقت در درونت بيشکي تو

تو ميداني حقيقت راز اول
که گفتي در عيان اعزاز اول

که دانستست در اين دنياي غدار
که تو داري جمال طلعت يار

جمال طلعت جانان تو داري
حقيقت در جهان کل آن تو داري

همه ارواح ديدي انبيا را
در اينجا گه تو ديدي آشکارا

ترا اينجاست آدم آشکاره
تو در او او بتو اينجا نظاره

ترا اينجاست آدم تا که ديدي
که در دم ديد آدم را بديدي

ترا اينجاست نوح و بحر و کشتي
که در درياي جانان بر گذشتي

ترا اينجاست ايوب و شده خوب
رسيده بيشکي در وصل محبوب

ترا اينجا است مرديدار حيدر
گشاده بر تو اي عطار او در

ترا اينجا است فرزندان ايشان
يقين ديدار حسنت اي در افشان

ز توحيد حقيقت باز ديدي
که ايشان در درونت راز ديدي

برو خاموش شو در سر اسرار
که تا گردي مگر روزي خبردار