جوهر الذات عطار

حقيقت سالکان را ره شناسم
در اين معني از ايشان مي هراسم

من او را ميکنم هر لحظه در پي
که تا اندر بلايش افکنم وي

من او را وسوسه در خاطر آرم
بدنيا مر ورا از دين برآرم

کند طاعت دمادم اندر اينجا
در آن جان و دل دارد مصفا

همه جا راه دارم جز که در دل
مرا اينجا شدست اينراز مشکل

نهد دل در سوي دنيا بيکبار
شوم با او حقيقت مشفق و يار

سوي تاريک دل آرمش از آن نور
کنم او را ببد در جمله مشهور

سؤالي کرد از من رهبر کل
که چوني اينزمان در عين اين ذل

ترا از بهر اين سر آفريدند
در اين دنيات آخر آوريدند

ز بهر حق مکن چندين بدي تو
که در اول عجب نيکو بدي تو

حقيقت اين بيان اکنون که گفتي
تو اي جوهر مر اين در را که سفتي

يقين پنهان مکن گر راز داني
که بيشک هم تو در من باز داني

بگو تا آخر کارم چگونست
که نفس من در اينجاگه زبونست

بگو تا جاودانم هست راحت
ويا باشم همه در عين زحمت

تو ميداني که در تو حق شناسم
نه همچون ديگرانت ناسپاسم

اگر چه نور بودي اول کار
کنون در کار ما هستي گرفتار

حقيقت ابر اينجا گه نماند
که نيکي و بدي در ره نماند

تماشا آنچه من کردم در اعيان
نديدست و نبيند هيچکس آن

ز حق گردد کنونم در ره او
بماند خاک راه درگه او

زهي ابليس جانان باز ديده
که از احمد در اينجا راز ديده

زهي عاشق که گفتي اين سخن باز
در آخر تو ابا پير کهن ساز

در آخر رحمتست از رب دادار
که رحمت نيز خواهد کرد دلدار

حقيقت حق شناس و خود شناسي
که در اعيان احمد با سپاسي

شناساي خودي در عين دنيا
که بر گردن نهادستي ز مولا

همه حيران تو تا خود چه چيزي
بخواري در فتاده از عزيزي