جوهر الذات عطار

مرا چه غم از اين رنج و عذابست
که در جانم نمودار خطابست

مرا چه غم که جانان راندم از پيش
که مي بينم رخ دلدار در پيش

مرا چه غم که جانان کرد لعنت
که در لعنت مرا اعيانست حضرت

خطاب دوست دارم در عيان من
از آن نينديشم از خلق جهان من

خطاب دوست دارم در نهان من
کجا انديشم از آه و فغان من

خطاب دوست دارم من در اينجا
کجا انديشم از فرياد اينها

چو او دارم در اينجا گاه بيچون
نکردم يکدم از لعنت دگرگون

من از لعنت نگردم تا ابد باز
که در لعنت حقيقت ديده ام راز

من از لعنت نگردم گرد هر کس
چو من در لعنتم لعنت مرا بس

من از لعنت در آنساعت که از نوح
نظر کردم مرا آمد از آن روح

در آندم چون بديدم سر جانان
نينديشم دمي يکلحظه از آن

در آندم مر مرا گفتند کاخر
اگر خواهد شدن اين سر بظاهر

در آندمشان جواب هر سه دادم
که من اين لعنت اينجاگه نهادم

در آندم من نبودم زين خبردار
تو اي صاحب سؤال از اين خبردار

قضاي رفته حکم کردگار است
در اين معني قضاها بيشمار است

همه ذرات را در سر اين راز
حقيقت لعنتي آمد بمن باز

سبب من باشم و ديگر نباشد
در اين سرها چو من رهبر نباشد

مرا بر جسم ايشان راهبر کرد
وز ايشانم در اينجا خير و شر کرد

همه بدها ز من آيد بديدار
منم در چشم ايشان ناپديدار

دلم از وعده او در يقين است
که وعده مر مرا تا يوم دين است

در رحمت گشتادست اندر اينجا
از آن جانم يقين شادست اينجا

گذر دارم در آن حضرت دمادم
همي يابم يقين قربت دمادم

از آن قربت خبر دارم ز هر راز
در اينجا مينمايم صاحب راز

بنزد همتم دنيا چو کاهي است
که دنيا در بر عقبي چو راهي است

حقيقت هر چه در دنيا خوشي است
بنزد راه بينان تا خوشي است