جوهر الذات عطار

حقيقت تا چه و چونست در دل
نگردد مر ترا مقصود حاصل

حقيقت تا چه و چونست در جان
نخواهي ديد اينجا روي جانان

حقيقت تا چه و چونست در راز
ثواب آن نيندازد ز تو باز

وليکن زين معاني هر نفس من
که در تکرار گردانمت روشن

در اين سر من يقين هستم خبردار
که ميخواهم که چون منصور

کشد معشوقم اينجا در بر خلق
که سوزانم يقين زنار با دلق

حقيقت بت پرست لا ابالم
که ميدانم که در عين وصالم

حقيقت بت پرست در جهان من
دو روزي کاندر اين منزل عيان من

حقيقت در بت و زنار باشم
ز زهد و زرق من بيزار باشم

حقيقت پير ما ترساي عشقست
در اين سر فتنه غوغاي عشقست

حقيقت پير ما ترساي دير است
در اين منزل که اينجا عين سير است

حقيقت عين جانان بت پرستست
ز عشق بت عيان در بت نشستست

حقيقت دوست ميدارد بت اينجا
که در بت ميکند او شور و غوغا

حقيقت دوست ميدارد بت از دل
که در بت يافت او مقصود حاصل

حقيقت دوست ميدارد بت از جان
در او بت روي بنمودست اعيان

حقيقت دوست ميدارد بت از حقيقت
که در بت مينمايد او شريعت

حقيقت دوست دارد بت در اينجا
که اندر شرع دارد او مصفا

حقيقت دوست دارد بت که در راز
بت خود سجده اينجا کرد او باز

چو شاه بت پرستان جهانست
حقيقت سجده اش در بت از آنست

که بت را يافت اينجا گاه بيچون
حقيقت در نمود اينجايگه چون

حقيقت سجده در پيش خداوند
از آن کردند کين بت بود پيوند

بدين بت ميتوان معشوق ديدن
که اينجا در وصال او رسيدن

از اين بت سالکان راز پرداز
حقيقت راه کل کردند در باز

از اين بت هر که اعيان ديد ناگاه
در اينجا گاه بيشک او رخ شاه

در اين بت ديد اينجا سجده آورد
درون او مصفا ديد از فرد