جوهر الذات عطار

از اين نورست ماه و چرخ و انجم
همه در نور اينجاگه شده گم

همه جانها از اين نورست تابان
که در آفاق مشهورست مي دان

وطنگاه ازل زين نور يابيم
در آخر چون سوي منزل شتابيم

بسي رفتند و در اينجا رسيدند
جمال يار آخر باز ديدند

نه بازي باشد اين ره تا بداني
که تا خود را بمنزل در رساني

ببازي نيست هان اين ره ببازي
نيابي دوست تا خود در نبازي

در اين ره عاشقي بايد صفاکش
که يکي بيند اينجا پنج با شش

در آخر دل يکي ديدار يابي
همه اينجايگه مر يار يابي

در آخر دل همه عين اليقين است
يکي هم آسمانها و زمين است

در آخر دل من و تو باز کرديم
ز يکي اندر اينجا راز کرديم

در اينجا آن حقيقت دان عيانست
هم اينجا و هم آنجا بي نشانست

در اينجا راز اينجا گشت حاصل
چنين بين تا تو باشي جملگي دل

از آنت کردم آگاه حقيقت
که جز حق نيست در راه حقيقت

بجز حق نيست اينجا جملگي اوست
يکي بين دل در اين چه مغز و چه پوست

دلا مستقبل حالن تو آنست
که ديدار بقا در آن جهانست

بنقد اينجا وصال دوست ياب
حقيقت مغز خود در پوست درياب

بنقد اينجا غنيمت دان تو امروز
که ديدي در درون ديدار پيروز

کنون چون هر دو در عين وصاليم
ز وصل دوست اندر اتصاليم

کنون چون هر دو ديدستيم اعيان
در اينجا گاه بيشک روي جانان

کنون چون هر دوباره باز ديديم
در اينجا صاحب هر راز ديديم

از اينجا وصلت اعيانست اعيان
در اين خلوت همي يابيم پنهان

دلا اکنون چو وصل اينجاست پيدا
ببايد رفتنت در سوي دريا

دلا اکنون قراري گير در خود
تو چون رسته شدي از نيک و از بد

وصال اينجاست بر خور از وصالش
نظر کن در درون نور جلالش

ز فردا بگذر و امروز درياب
توقف کن دمي در عشق مشتاب