جوهر الذات عطار

توئي جان من ايندم سوي جانان
که اندر خلوتي در کوي جانان

مرا بيدار کردستي تو از دوست
وگرنه مبتلا بودم در اين پوست

در اينجاگه يقين افتاده بودم
يقين ديوانه و دل ساده بودم

در اينجاگه بدم من چون بزندان
توام زينجا رهائي ده هم از جان

در اينجاگه يقين من دور بودم
ز نور عشق من مهجور بودم

چو مرغي در قفس محبوس مانده
درون پرده ام مدروس مانده

چنان در غم بدم مسکين و حيران
نميدانستم اين ره سويت ايجان

چنان در غم بدم از دست ايشان
که دائم بود اندر غم پريشان

چنان محبوس بودم جان در اين تن
وليکن هم يقين ميديده ام من

حقيقت نور احمد در درونم
که او بد اندر اينجا رهنمونم

تو ميداني که من ديدم بلايت
که تا ديدم در آخر من لقايت

ره سير فناک کردم از اينجا
رسيدم بار ديگر من در اينجا

ره سير فنا کردم در اين دور
فتادم ناگهان اندر ره دور

ره سير فنا کردم از آن ذات
رسيدم من در اينجا سوي ذرات

جدا ماندم يقين از حضرت پاک
رسيدم در يقين تا منزل خاک

سوي خاک آمدم از سوي افلاک
بديدم صورتي در حقه خاک

نظر کردم من اندر منزل خاک
در اينجا باز ديدم حضرت پاک

ندا آمد بر من از سوي ذات
که هان شو اينزمان در سوي ذرات

ندا آمد بر من از سوي دوست
که اي مغز اينزمان شو در سوي پوست

ندا آمد که اي دل در سوي دل
درون شو تا شود راز تو حاصل

نظر کردم در آندم راز ديدم
خود اندر سوي صورت باز ديدم

حجابي يافتم چون پرده بر در
درون او هزاران انجم و خور

عجب جائي بديدم خوب و دلکش
يکي در خاک و باد و آب و آتش

چنان در قيد بودم مانده اينجا
غريب و بي نوا و زار و تنها

خبر دارم که نور پاکت ديدم
عيان خويش در خاک ديدم