جوهر الذات عطار

در آنمنزل چو روح الله بنشست
حقيقت روح شد الله پيوست

در آنمنزل که عيسي دارد اکنون
بر آن برگ کاهي هست گردون

در آنمنزل اگر ره برده باز
برو زينجا و اين پرده برانداز

نظر کن دل که دل مأواي عيسي است
حقيقت عيسي جانت در آنجاست

نظر کن در دل و عيسي تو بنگر
ز عيسي جوي ذات و زو تو مگذر

نظر کن در دل عيسي يقين بين
مر او را اندر اينجا پيش بين تو

نظر کن در دل و عيسي تو بشناس
که عيسي جانست جان اينجا تو بشناس

چنان واصل بود در منزل دل
که يکسانست او را راه و منزل

در اينجا راز اشيا باز ديدست
حقيقت ذات يکتا باز ديدست

در اينجا ذات کل او را عيانست
ز چارم مر ورا سر نهانست

حقيقت سالک اينجاگه بينديش
که عيسي داري اينجا گاه در پيش

ترا عيسي حقيقت بيش باشد
که در هر کار پيش انديش باشد

ز عيسي غافلي تو در شب و روز
از آن از وي نمي گردي تو پيروز

همه ذرات با عيسي ابر راز
ولي عيسي در اينجا گاه ميتاز

چو عيسي در درون پرده باشد
چرا ذرات او گمکرده باشد

کنون بر سوي آن سرباز کرديم
در آن اسرار صاحب راز کرديم

از آن دم گفت جان با دل يقين باز
حقيقت سر خود را در يقين باز

تو بودي در درون من از برونت
نظر کردم شدم سوي درونت

نظر کن نور احمد در درونت
دلا تا هست اينجا رهنمونت

حقيقت نور احمد در دل و جانست
درون جمله چون خورشيد رخشانست

ظهورت تا بطون اين نور دارد
حقيقت در ره اين منشور دارد

حقيقت هر که اندر شرع آمد
ز نورش در يقين بي فرع آمد

جوابي داد جان با دل چنين گفت
حقيقت او ابا جان در يقين گفت

من و تو اينزمان ديدار ياريم
در اين خلوت حقيقت پايداريم

تو زان حضرت بر ما چون رسيدي
جمال خويشتن در من بديدي