جوهر الذات عطار

دو عالم شد طفيلت در حقيقت
از آن بنموده ام ديدار ديدت

دو عالم در تو موجودست تحقيق
تو ياري مر جمال يار توفيق

حقيقت اصل ما از کردگارست
که ما را در درون پروردگارست

دو روزي کاندر اينمنزل مقيمم
در اين پرده ابا هم ما نديميم

دو روزي کاندر اينمنزلگه نهانيم
ز ديد ذات بيچون در عيانيم

در اينمنزل منم تو تو مني من
من و تو هر دو از ديدار روشن

در اينمنزل وصال يار داريم
دو روزي کاندر اين ده کار داريم

در اينمنزل وصال جان جانهاست
حقيقت بر من و تو هر دو پيداست

دو همرازيم از آن حضرت در اينجا
رسيده باز ديده جاي مولاي

کسي اينجا از آن حضرت نديدست
همه جانها در اينجا ناپديدست

در اين دنيا که مائيم اينزمان دوست
يقين دانيم کاينجاگه همه اوست

من و تو اينزمان در حضرت يار
رسيدستيم اندر قربت يار

من و تو هر دو در اصليم تحقيق
بيا تا هر دو زان يابيم توفيق

اگر چه من که جانم در بر تو
حقيقت هستم ايدل رهبر تو

بگشتم در همه کون و مکان باز
نظر کردم عيان انجام و آغاز

همه کون و مکانم زير پايست
مرا در لامکان پيوسته جايست

مکان و لا مکانم هست روشن
که باشيم دائما در هفت گلشن

حقيقت جسم بسيارست و هر يک
در او ام جمله جانهاي بيشک

تو ره ديدي نشانش کرده بودي
حقيقت منزل و در پرده بودي

نه جانت بود ني اسم حقيقت
درون پرده ديدي در طبيعت

ترا اين چار طبع اينجا بناچار
در اينجا کرده بودندت گرفتار

نميدانستي اينجاگه چپ از راست
بدين تاريکنا بودي تو در خواست

نه ره مي بيني اندر چه فتاده
در اين دام بلا ناگه فتاده

همي فرمان از آن حضرت در آمد
مرا از لامکان اين مژده آمد

کنون شو اينزمان در سوي صورت
کز اين صورت بيابي تو حضورت