جوهر الذات عطار

قلم بنوشت اندر اصل فطرت
يکي در بعد و ديگر عين قربت

دمادم مينمايد سر بيچون
در اين دنيا حقيقت بيچه و چون

دمادم مينمايد راز ما يار
در اين دنيا همي آيد پديدار

قضاي رفته را تدبير مرگست
در آخر تا بداني زانکه ترکست

قضا رفتست و ما تسليم ياريم
فتاده اينزمان در پاي داريم

قضا رفتست و من از پيش ديدم
ز بي خويشي همان در خويش ديدم

قضا رفتست و اکنون بر سرم باز
که هستم در حقيقت صاحب راز

قضا رفتست و کشتن خواهد آن دوست
برون آور مرا زين نقش در پوست

چو تسليم قضاي تو شدستم
در آخر هم تو گير اي دوست دستم

بکش عطار را تا چند گويم
توئي پيوند و من در گفتگويم

منم منصور تو در سر اسرار
زهر نوعي ز ذات تو خبردار

مرا عشق تو گفت اينراز اينجا
که اي عطار سر در باز اينجا

مرا عشق تو اينجا دستگير است
اگر نه دل در اين صورت اسير است

يکي مي بينم از عشق تو هر چار
چو من ايشان شده در تو گرفتار

يکي مي بينم از عشقت عيانست
که اين هر چار در ذاتت نهانست

يکي مي بينم از عشقت سراسر
که خواهد رفت در عشقت مرا سر

همه اندر طلب من عاشق تو
در اين سر فنا من لايق تو

تو معشوقي و جمله در طلب دوست
توئي اينجايگه بيشک سبب دوست

تو معشوقي و سالک در ره تو
که تا ناگه رسد بر درگه تو

تو معشوقي و عاشق در فنايست
همي جويد يقين ديد بقايست

تو معشوقي و عاشق مانده خسته
در اينجا تن نزار و دل شکسته

تو معشوقي و عشاقت طلبکار
شده گردان تو در عين پرگار

تو معشوقي که کلي را بسوزي
در آندم کاتش عشقت فروزي

کسي کو طالب راز تو باشد
در اين سر دوست و سرباز تو باشد

کسي کو طالبت آمد در اينراز
نمودي مر ورا انجام و آغاز