جوهر الذات عطار

درون آيندت و بينند در دم
درت باز است ايجان جهان تو

ترا در خلوت اي گل رايگان ديد
نبيند روي تو جز سر بريده

که بنمائي ورا انجام و آغاز
نبيند روي تو جز در بلاکش

که چون منصور شد ازجسم و جان طاق
کسي ديدست رويت در حقيقت

شده او کشته در کويت حقيقت
کسي ديدست روي تو ز پرده

که باشد خون دل در عشق خوردهک
کسي ديدست رويت اي شه کل

بديد او سر خود در پرده ات باز
از اين پرده که اينجا باز بستي

حقيقت خويش را در راز بستي
ترا اين پرده اينجا شد مسلم

که بستي بيشکيش در ديد آدم
طلب کردند اندر پرده اينجا

ز بيرونت درون را باز جوئي
چو خورشيدي ز بيرون در درونم

حقيقت جز يکي رهبر نباشد
بسي در کوي تو زحمت کشيدم

نديدم هيچکس را همدم تو
بسي در کوي تو از ناتواني

حقيقت برده ام جانا تو داني
بسي بردم در اين کوي تو خواري

اگر چه بر خودش بستي در اينجا
نظر اندر دل بشکسته داري

از آنش با خود او پيوسته داري
از آن پيوسته با تو در نمودت

که بد پيوسته اندر بود بودت
از آن پيوسته باشد در نور پاکت

که او پيوسته بد در ديد خاکت
از آن پيوسته شد اندر جلالت

از آن پيوسته او اندر کمالت
از آن پيوسته شد در قربت تو

که از تو يافت جانان عزت تو
از آن پيوسته شد در ديد الا

کههم از تو زد اينجاگه تولا
از آن پيوسته شد در حضرت تو

همي خواهم که اندازي مر اين باز
براندازي مر اين پرده در آخر

به بيشرمي وصالت باز ديده
ولي چون هر نفس در پرده يابي

حقيقت پرده ديگر بيابي
ولي چون من چنين در رازم ايجان

مکن بر بي دلان خود درشتي
اسيران را کشتي اينجا تو در ناز

همه کشته شدند و بس تو در ناز
روا باشد که عاشق را کشتي تو