جوهر الذات عطار

در اين بيشه بود او شير جانان
ز سنگ و چوب و طعن هرزه گويان

در اينجا بايد اندر اول کار
بلاي عشقست و رسوائي جانان

حقيقت کش تو چون منصور از جان
بلاي عشقست و رسوائي در اينجا

يکي بيند حقيقت چه من و تو
چو عاشق در بلا آمد گرفتار

جمال دوست زين سر باز ديدي
چو عاشق در بلا و صبر آيد

برون آيد ز عجب و کبر و پندار
چو عاشق در بلا دارد تحمل

حقيقت هر چه آمد او رقم زد
چو عاشق در بلا اينجايگه ديد

حقيقت يک يکي بيند يکي او
در آن عين بلا چون ديد جانان

عيان در ذات او معبود باشد
بلاي قرب ديد و با لقايش

در آن عين بلا کل باز ديده
بر خود نقطه با پرگار اينجا

بلا ديده حقيقت داشته خاک
از آتش آتشي در خود فکنده

ز گردن دل ز نيک و بد فکنده
يقين چون آب در عين وصالش

کند بيخويش از نام و نشانت
تن اندر عشق ده تا در فنايت

حقيقت جسم را با اسم در باز
تن اندر عشق ده تا گردي آزاد

جمال بي نشان در عشق ميجوي
تن اندر عشق ده تا راز اول

عيان دريافت چونن مرديد توحيد
اگر چه مرد عاشق در بلايست

نکردستي تو گم در جستجوئي
نکردي هيچ گم چون اصل داري

در اينجاگه تو بود وصل داري
نيامد وقت خاموشي ترا هان

که داري خويش را در نص و برهان
نيامد وقت خاموشيت آخر

چو مقصود تو شد در عشق ظاهر
نيامد وقت خاموشي کنونت

چو گشتي در همه آفاق مشهور
نيامد وقت خاموشي چون مردان

حقيقت در سوي جانان رسيدي
کمالت بي نشاني بود و ديدي

از آن اسرار پيدا و نهان بد
کمالت بي نشاني در نشان شد

يقين خود در کمال خود رسيدي
گمان خويشتن هم خود بديدي

که او اندر درون شهباز بيند
درت باز است آنکو ديد در باز