جوهر الذات عطار

ترا اسرار کلي وا نمايد
سخن کز درد آيد در معاني

حقيقت جان و دل هم کل بسوزد
سخن کز درد آمد در دل و جان

نه بد پيداست ميگوئي نگوئي
سخن باقيست اکنون در تو بگشاي

که آغازي تو در انجام اسرار
سخن باقيست جام عشق مينوش

درون خويش آخر وصل درياب
سخن در وصل ميگوئي که اصلي

از آن اينجايگه راز نهاني
سخن در وصل ميگوئي که ياري

در آن هر نکته صد راز پنهان
سخن از وصل ميگوئي و منصور

از آن گشتي تو در اسرار مشهور
سخن از وصل او گفتي حقيقت

که مقصود تو شد زو جمله حاصل
سخن از وصل او ميگوي در راز

ز هر يک ذره صد طوفان برآيد
وصال عشق در اينجاست بنگر

فنا بايد شدت در جان رسيدت
وصال عشق اگر بشناختي تو

حقيقت جسم و جان در باختي تو
وصال عشق اينجا رايگان است

ببين کاينجا حقيقت در عيان است
وصال عشق خواهي خود بسوزان

حقيقت بود نيک و بد بسوزان
وصال عشق خواهي خويش در باز

که تا گردد ترا تحقيق در باز
وصال عشق خواهي همچو منصور

بيک ره شو ز ديد خويشتن دور
وصال خويش خواهي در اناالحق

ز بود خود بحق شو ناپديدار
وصال عشق رخ بنمود در جان

چو شمعي در ميان جمع بگداخت
وصال عشق او را تا فنا شد

خدا در جان او کل بيشکي بود
اگر چه وصل از او او با فراقست

حقيقت رخ نمايد وصل جانان
کسي بايد که در يابد فراق او

ز نفس خويشتن بيزار گردد
چنان در عشق باشد مبتلا او

که هر دم پيشش آيد صد بلا او
کنندش سرزنش بسيار در راه

که خود داند يقين راز نهانش
چنان در درد و شوق و صبر باشد

زنند و او تحمل ميکند پيش
تحمل ميکند در عشق فارغ

نينديشد وي از فرياد و غوغا
اگر شمشير بر فرقش در آيد