جوهر الذات عطار

حقيقت مر چنين گفتست يار او
اگر ره ميبري در سر اسرار

بود کاينجا نباشد مر شکي او
در آن حضرت بود از جان خبردار

ز دل باشد حقيقت صاحب اسرار
در آن حضرت نگردد باز اينجا

يقين شد او عيان شهباز اينجا
چنان در لا بود الله ديده

حقيقت در همه لاشيي بود او
نگردد باز تا يکي شود باز

يکي بيند خدا را بيشکي او
تو گر اين راز بشناسي در اينجا

تو باشي آنزمان در عين قلزم
دم از دريا زني دريا شوي تو

ز بود جانت ناپروا شوي تو
ز لا در بود الا الله رسي دوست

تو هم زو درنگر در ديد ديدت
از او بنگر کز او اينراز گفتم

چو اعيان يافتم از کس نپرسم
همين دم ميزنم در پاکبازي

که دارم در حقيقت بي نيازي
همين دم ميزنم مي نگذرم من

از ايندم تا که جانرا بسپرم من
همين دم ميزنم در شرع و تقوي

شدم در شرع و تقوي ذات مولي
همين دم ميزنم اينجا يقينم

شدست از ذات کل در خويش بينم
همين دم ميزنم زين برنگردم

که جانام يقين در سر توحيد
همين دم ميزنم مانند حلاج

ز وي در ذات وي بيشک رسيدم
دم او ميزنم اينجا نهاني

ز وي در ذات وي بيشک رسيدم
دم او ميزنم اينجا که يارم

يقين ذات من اينجا در ازل بود
مرا عطار اکنون پيش از اين گفت

نگهدار اينمهاني را ز ظاهر
وجودت رفت خواهد در سوي خون

که ذات کل ز وصل آمد پديدار
حقيقت وصل خواهد در رسيدن

از آن اين در حقيقت با تو بازست
سخن اين بار از دردست و شوقست

از آن بنموده است اسرار اعيان
چنانت درد عشق آمد در ايندل

ترا زان از حقيقت جمله ذوقست
چنانت درد عشق آمد در ايندل

که جانت شد در اعيان ناپديدار
سخن کز درد ميايد وصال است

در آن مر نکته صد راز نهان است
سخن کز درد ميايد يقين است