جوهر الذات عطار

که بنمايد حقيقت روي جانان
مشو غافل دمي جانان در آندم

که بنمايد رخت جانان هماندم
همه مردان در آندم راز ديدند

در آندم عاشقان ديد جمال است
حقيقت آخر آندم شوي ذات

که در جانان شوي کلي تو فاني
چو جانان رخ نمايد اندر آندم

برافتد اين حجاب آخر بيکبار
تو جانان گردي و او در تو موجود

تنت در خاک زير گل بماند
تو جانان گردي و پيوسته باشي

در آندم عاشقان ديد جمالت
تو جانان گردي از ديد وصالت

شود در خاک و خون او ناپديدار
شود جانان ز بعد مدتي تن

نبايد گفت مر عطار تن زن
خوشا آندم که جان گردد در اينخاک

چون جان بيشک نهان گردد در اينخاک
خوشا آندم که چون جان باز گردد

درون جزو و کلي راز گردد
در آخر دوست خواهد بود تحقيق

ببايد از نمود دوست توفيق
دلا در لا يکي يکلحظه اينجا

وليکن مانده در روي جهاني
نخواهي رفت زين منزل سوي لا

حقيقت بود خواهد شد در الا
نخواهي رفت از اينمنزل حقيقت

رها خواهي تو کردن اين طبيعت
دلا جاي تو در خاکست بنگر

درون رو تو ز ديد دوست برخور
در اينمعني مجال دم زدن نيست

يقين دريافتند اسرار بيچون
همه رفتند مر در شب اين گل

نيامد هيچکس مي باز پس باز
همه رفتند در سوي خداوند

در اينجا مي نه بني ليس في الدار
همه رفتند اندر جوهر ذات

شدند از راز جانان جمله آگاه
همه رفتند و در جانان شدند گم

چو يک قطره سوي درياي قلزم
همه رفتند و در عين اليقينند

حقيقت آنزمان عين خدائي
در اين سر ره بري داناي اسرار

بکن عين بدي را ترک اينجا
تو اينجا ترک خود کن در حقيقت

که تا باشد که يک شمه بداني
همه خواهيم رفتن در سوي خاک

طلبکار بهشت اند و دلارام
ز بهر جنت اينجا در وبالند