جوهر الذات عطار

مرو جائي دگر خود را مرنجان
تو قدر من بدان تا در يقينت

پس آنگاهي ز من خود را بقا کن
در اينجا منزلت و من منازل

ترا گردانم اندر عشق واصل
در اينجا منزلست و من حقيقت

حقيقت در درون از من بيابي
منت واصل کنم چون خويش اينجا

نمايد جان در آخر ديد ديدت
تو جان واصل شوي چون باز بيني

ز جان مر راز بيچون باز بيني
ز جان واصل شوي در جزو و کل تو

همه در خويشتن او باز ديدست
ترا جان پير تن اينجا روانست

که جانست اندر اينجا رهنمونت
جمال جان نظر کن در نهان تو

کز او يابي در آخر جان جان تو
جمال جان بخود پيوسته داري

که همچون جان شود در خويش پنهان
خبر کن تو تن از سر حقيقي

که با جان دائما در دل رفيقي
خبر کن تو که خواهي شد فنا باز

بيابي در فنا بيشک بقا باز
خبر کن تن که اينجا راز داري

حقيقت در جهان بالغ شود او
خبر کن تا يقين کل بيابد

يکي باشد حقيقت در همه جا
ز پير جان اگر بوئي بري تو

در اين ميدان يقين گوئي بري تو
ز پيرت آگهي دادست عطار

نباشد خود مر او را مکر و تزوير
در اينره هر چه بازد پاک بازد

حجاب از روي پير اينجا برانداز
وصال از پير جوي و در فنا شو

در آن عين فنا از حق بقا شو
دريغا زين معاني اندر اينجا

که بيشک ره نميداني در اينجا
نميداني ره و غافل بمانده

هميگويم دمادم در نهانت
که هان از خواب شو بيچاره بيدار

تو هستي خفته اندر خواب پندار
تمامت رهروان در کل رسيدند

شوي در ديدن جانان تو يکتا
حقيقت جان و دل پيوند جانانست

در آخر زين سخن يابد رهائي
از اين زندان چو بيرون آيدت جان

بود نشو معاني از حضورت
حقيقت در فنا يابد بقا او

کشد مر نور خود در جمله چون تيغ
بيکره جمله را از خويشتن دور