منطق الطير عطار

شب مخسب و روز در هم مي مخور
اين طلب در تو پديد آيد مگر

پاسباني کن بسي در کوي دل
زانک دزدانند در پهلوي دل

گر ز ماهي در عدم شد تا به ماه
پاي مور لنگ شد در قعر چاه

با سگي در دست در بازار شد
قرب سالي از پي اين کار شد

گر بگويم بيش ازين در ره بسي
جمله در خوابيد، کو رهبر کسي

گر من افتادم در آن آب روان
از چه افکندي تو خود را در ميان

ني کنم خدمت نه در سر آيمش
کيستم تا در برابر آيمش

سايه اي کو گم شود در آفتاب
زو کي آيد خدمتي در هيچ باب

هست ايازت سايه اي در کوي تو
گم شده در آفتاب روي تو

خسروي کافاق در فرمانش بود
دختري چون ماه در ايوانش بود

در بسيط عالمش همتا نبود
مثل او در حسن سر غوغا نبود

صد هزاران خلق در بازار و کوي
خيره ماندندي در آن خورشيد روي

داروي بي هوشيش در مي فکند
لاجرم بي خويشيش در وي فکند

بود آن شب مي ميان جمع در
همچو خورشيدي به نور شمع در

در ميان آن همه خوشي و کام
گم شده در چهره دختر غلام

دخترش در حال جام مي بداد
نقل مي را بوسه اي در پي بداد

چشم او در چهره جانان بماند
در رخ دختر همي حيران بماند

هر که او در وادي حيرت فتاد
هر نفس در بي عدد حسرت فتاد

گر پليدي گم شود در بحر کل
در صفات خود فروماند بذل

هرک چون مويي شود در کوي او
بي شک او مويي شود در موي او

شد يکي ديگر گذشت از نور در
خويش را بر شمع زد از دور در

گر بود مويي اضافت در ميان
هست صد عالم مسافت در ميان

سالها رفتند در شيب و فراز
صرف شد در راهشان عمري دراز

باز بعضي در بيابان خشک لب
تشنه در گرما بمردند از تعب

محو ما گرديد در صد عز و ناز
تا به ما در خويش را يابيد باز