جوهر الذات عطار

در اين آتش فتادستي عجب خوش
نفخت فيه من روحي تو از باد

ز نور خويش کرده باد را باد
نفخت فيه من روحي تو در آب

فکنده نور خود را اندر او تاب
نفخت فيه من روحي تو در آب

فکنده نور خود را اندر او تاب
نفخت فيه من روحي تو در طين

در اين طين مر جمال خويشتن بين
مر اين صورت مبين کاينجا چنانست

يقين کون و مکان در تو عيانست
جمالت پرتوي بر عالم افتاد

لطافت بر لطافت در فزوده
همه حيران تو مانده تو حيران

در اين قربت از آن حضرت بمانده
حقيقت تو از اين آيينه هستي

که اندر بود کل بودي هميشه
در اين آيينه بر خود عاشقي تو

که هم پنهان و هم پيدا تو داري
چنان طوفان فکندي در گل و دل

که در عين توئي افتاده طاق
ز شوقت جان چه باشد تا فشاند

بسر در راه تو انسان نماند
ترا داند هر آنکو واصل آمد

خود اينجا تو نداني خويشتن راز
چنان گمکرده در پرده خود تو

مجو زين منزل آخر هيچ ياري
رسيدستي در اينمنزل يقين تو

مجو زين منزل آخر هيچ ياري
در اينمنزل مکن اينجا مقامت

که يابي بيشکي درد و ندامت
در اينمنزل مکن جز نيکنامي

يقين اصل بين و فرع منگر
در اينمنزل ز دين تقوي نگهدار

ز صورت بگذر و معني نگهدار
در اينمنزل بتقوي جان مصفا

بپاکي از حقيقت جان جان شو
در اينمنزل بتقوي دل فرو شوي

درون جان و دل اسرار کل جوي
در اينمنزل بتقوي راست رو باش

خموشي کن تو بي فرياد و او باش
در اينمنزل مکن بد تا تواني

که نيکي يابي از سر معاني
در اينمنزل نکو نامي بدست آر

که تا باشي حقيقت صاحب اسرار
در اينمنزل ز ديد شرع مگذر

که مي بخشد ترا مر يار توفيق
در اينمنزل نخواهي بود پيوست

مکن بس جان خود اينجايگه پست
در اينمنزل تو خواهي رفت ناچار