جوهر الذات عطار

که بود خويشتن مر مصطفا ديد
کسي در کعبه جانان اناالحق

که بنمايد محمد بيچه و چون
ز ديد مصطفي در کعبه دل

که بنمايد ترا سر دمادم
ز ديد مصطفي بين ذات در خويش

که تا باشد ترا اين نص و برهان
کسي در کعبه جانان قدم زد

که بود خويشتن او بر عدم زد
کسي در کعبه جانان يقين يافت

که ناگه اوفتي از خير در شر
شريعت پيش گير و بي بلا باش

که از شرع محمد يابي اين باب
در احمد زن و زو کن تو لا

که تا اويت رساند سوي الا
در احمد زن و وز غم جدا گرد

ز ديد مصطفي ديد خدا گرد
در احمد زن و اسرار او بين

ز ديد او يقين انوار او بين
در احمد زن و فارغ نشين تو

ز ديد او عيان ديدار بين تو
در احمد زن و زو خواه اينجا

حقيقت تا نمايد شاه اينجا
حقيقت باز دان زو در شريعت

ز ذات مصطفي حقست بيچون
مشو مجنون و عاقل باش در شرع

به بيني در نفس انجام و آغاز
يقين گر مصطفي رازت نمايد

و ز او هم يافتم آيات توفيق
يکي را باز بين در عرش و کرسي

که گردي در زمانه روح قدسي
يکي را باز بين لوح و قلم دوست

پس آنگه زن بجز حق کل رقم دوست
يکي را باز بين در عين جنت

که هستي آدم اندر اصل فطرت
يکي را باز بين در فرش اينجا

مشو مانند او جانان تو سرکش
يکي را بازبين در دمدمه باد

حقيقت بازبين و راز بين تو
همه در خاک و خاک از صانع پاک

نهاده بر سر خود تاج لولاک
ز ديد مصطفي در خاک بنگر

در اعيان خدا واصف شوي تو
يقين خاکست مر آيينه بنگر

حقيقت سرشناس اي پير دانا
تو اندر خاکي و روح تو در خاک

که طين دارد يقين عين اليقين او
همه نور حقيقت در سوي خاک

مراو ريزد ز ذاتت سوي افلاک
حقيقت نور حق در خاک ديدم