جوهر الذات عطار

چو ديدم جملگي بودي تو خود بس
تو بودي در درون خويش پيدا

فکنده در درون اين شور و غوغا
طلب ميکردمت اندر جدائي

نه گم بودي ولي در تو رسيدم
طلب از من بد و من طالب ايجان

تو بودي در حقيقت غالب ايجان
طلب هم از تو بود و من بدم هان

تو ميگفتي حقيقت شرح و برهان
کنونت در يقين چون باز ديدم

نه گم بودي ولي در تو رسيدم
دل عطار مسکين را نگهدار

از آن مسکين چنين در کارت آمد
دلم حيران دام اي دام هم تو

که ميدانم که تو مرغ و تو دامي
در اين دام توام من راز ديده

که من دام توام اي باز ديده
همه در دام تو هستند گرفتار

که خواهم کشتن اينجاگاه سرباز
دم ذاتت زنم در سر اعيان

از آنم برتر از خورشيد تابان
دم ذاتت زنم در سر توحيد

چو تو هستي کرا گويم ترا من
تو در جاني چنين غوغا فکنده

همه از تست اينجاگاه حاصل
نه کس در پرده تو راز برده

در آخر پرده بردراي ز اسرار
يکي ذات دوئي عين صفاتت

کني مخفي همه در نور ذاتت
يکي ذاتي دوئي اينجا نداري

همه ذرات گرد اوست گردان
در اين کعبه جلال تست پيدا

يقين نور جمال تست پيدا
در اين کعبه همه روي تو بينم

همه ذرات گرد سوي تو بينم
همه در کعبه اند و کعبه جويان

درونش هم نشان بي نشاني است
در اين کعبه تمامت وصل يابند

شده تابان در او نور جلالت
از آن نور است کعبه پاک و روشن

بيابي تو جمال خود باعزاز
پس آنگه در سوي کعبه شتابي

که رشته باشد از عين حقيقت
کسي در کعبه ره دارد يقين او

که باشد بيشکي عين اليقين او
کسي در کعبه روي شاه بيند

که کلي نور الا الله بيند
کسي در کعبه دارد وصل جانان

که کلي ديده باشد اصل جانان
کسي در کعبه جان پيش بين شد