جوهر الذات عطار

توئي مغز و منم درمانده در پوست
درون داري برون بگرفته از پوست

حقيقت هست ديدم اين ابا دوست
توئي در پيش ذات تو نگنجد

تو در جاني فکنده نفخه دم
دل و جان روشن از اسرارت آمد

توئي در جملگي زان کس نبيند
ترا ديد و ترا بيند حقيقت

از آن شد در عيان کل توانا
زهي پرده برافکنده ز رخسار

درون جان شده در من پديدار
چه وصفت گويم اي موجود بيچون

ز تو بسيار ديده حالها او
ولي در قربتت کي راه يابد

که هم در اين قلم چيزي نداند
اگر کرسي است کرسي رفته از پاي

فتاده دائما در شعله و تک
اگر بادست جز بادي ندارد

همي گردد در اينجا از بهانه
اگر خاک است بر سر خاک دارد

از آن شد ريزه ريزه گشته آن است
اگر بحر است در شور و فغانست

هم از درياي فضلت مي ندانست
کجا داند رهي در سوي تو برد

وگر بردست در درگاه تو مرد
کجا يارد کس از تو دم زدن باز

ز تست اين زمزمه در کل آفاق
جلالت سوخت مشتاقان درگاه

در اينجا گشت راز تو عيانم
فنا کن بود من تا تو بماني

مکن مستم فناي کل تو داني
بخواهي کشتنم در خاک کويت

ترا در عين آن توحيد جويم
يکي ذاتست توحيد تو ما را

عيان در ديد آن ديد تو ما را
اگر چه گم نکردستم ترا من

يقين در خويشتن از خود نظاره
يکي ذاتست اين برهان نموده

از آن نور تو شد در جام پيدا
يکي جام عجائب ساختستي

همي راني در اينجا عين آيات
درون جام راح کل نمودي

بسر گردان شده پيوسته در خاک
ز نورت فيض دارم هر چه ديدم

بجز تو هيچ در اشيا نديدم
درون جان مرا کردي مزين

در اين جام حقيقت پيش بينت
دل عطار مست جام عشقست

از آن بسپرده مر اسم جانم
بديده مر ترا در سينه خويش