جوهر الذات عطار

مرا کردي بکل خورشيد تابان
تو مقصودم بدي ايندم در الا

همه دلها بيک ره در ربودي
جمال بي نشانت راحت جانست

از آن رو گشته ام در عشق ممتاز
جمال بي نشانت ديده ام ذات

کز اينجا ميتوانم يافت توحيد
جمالت باز ديدم در عيان من

کزان تابانست در جان روح قدسي
جمالت ديدم اندر لوح ديدار

بجز واصل مر اين را خود که دانست
جمالت ذات و ذاتت در صفاتست

حقيقت مر توئي مقصود جمله
عيان شد ذات تو در جان من پاک

از آن افتاده ام در عين ناپاک
عيان شد ذات تو تا من بديدم

ترا مر عاشقان جز تو ندانند
تو لائي در همه موجود گشته

ز صورت نقطه در ديد پرگار
چنان پنهاني از ديدار جمله

که ميداني ز خود اسرار جمله
ترا جويان شده ذرات در ديد

که بر جائي همه جائي هميشه
ز غير خود نديده در حقيقت

ز سير خود بديده در طبيعت
نه از کس زاده و ني کس از تو

يکي مي بينيش پيش و پس از تو
يکي ميدانمت در جوهر ذات

حقيقت در همه گرديده تو
نهان از جمله و جمله از تست

نمائي مر ورا او ناپديدار
کني بود وجودش جمله در خويش

اگر چه ميکند صد نقل اينجا
چنان در تست عقل اينجا ربوده

حقيقت او هم از ديدت بسي گفت
بسي در راه بودت روز و شب تاخت

که افتادست اندر ترس و در بيم
ره تو بي نشان و بي مکان بد

از آن در ديد ديدت بي نشان شد
نشان مي جست اندر بي نشاني

که هر دو سرنگون افتاده در خاک
ترا چون يافت عشق راز ديده

هم اندر تو شده او ناپديدار
کمالت در جمال لامکان ديد

حقيقت خويش در کون و مکان ديد
نمودم زد که عشقم همدم تست

کنم اينجايگه يا بس چگويم
دل و جان هر دو داري تو در اينجا

سر و جان بر جمال تو فشانده
توئي با من منم در تو پديدار