جوهر الذات عطار

خود اندر عين غوغا راز ديدست
سر عشاق در ميدان چو گويست

چو گوئي در خم چوگان فکندي
ترا اين عشقبازي آخر کار

که ما تخميم کشته سوي خاک است
اگر چه تخم ما در زير اين خاک

شود چه بر دهد اي صانع پاک
چنان عطار در حيرت فتادست

در عين اليقينش باز بگشاي
بيکدم دار او را قائم الذات

درون ريش من مرهم تو باشي
تو ميداني که ريشم در درونست

در عطار مسکين را تو بگشاي
تو سلطان و حکيمي و خدائي

که در مغز حقيقت پوست گشتم
تو دردم داده درمانم از تست

حقيقت درد هر درمانم از تست
ندارد درد من درمان در اينجا

مکن از خانه بر درمان در اينجا
که رنجور و ضعيف و ناتوانم

دواي درد خود جز تو ندانم
چنان در درد عشقت زار ماندم

مرا بر جان و دل دردي نهادي
در آخر دردم اينجا کن دوا باز

بود در آخر و بنما لقايم
يکي پرسيد از آن منصور آفاق

در آخر بيشکي عين العيانست
نمي بيني تو آن اسرار منصور

که جانان بود در جان رهبر او
دوا شد درد جانان پيش آنماه

تو پنداري که آن عين وبال است
وصال از درد جانان در کند باز

در آخر خويش فردا اينجا بيني
وصال از درد جانان باز يابي

باخر يار در جان فرد باشد
وصال و درد باشد با هم اي يار

مگو اين سر تا با ناجنس بسيار
وصال و درد با هم در يکي اند

هر آن زخمي که بر جانت زند ساز
اگر چه ديگران در عين پندار

حقيقت وصل آن شهباز ديده
حقيقت و اصلان در پاي دارش

همي ديدند اين سر پايدارش
که دست و پا و سر در سر بينداخت

اگر چه در بلاي عشق کل شد
چنان اندر وصال شاه ديدار

عيان دريافت و زو شد ناپديدار
چنان در وصل جانان يافت خود را

که سر در بازد از عين اليقين باز
وصال شاه آن يابد ز دنيا