جوهر الذات عطار

که تا اينجا نگردي ناپديدست
تو چون در نبد جان ماندي گرفتار

از آن گشتي حقيقت عين پندار
تو چون در بند يار خويش باشي

ز نفس اينجا يقين دلريش باشي
نميگويم که جان در باز اينجا

فنا خواهد شدن در پيش جانان
تو پيش از مرگ از جسمت فنا گرد

که در عين فنا يابي بقايت
فنا شو پيش از آن کاينجا بميري

که در عين فنا گردي بديري
تو ايندم جسم و جاني هست اينجا

طلسمت گردد اينجا گه عيان باز
بيابي گنج ذاتت در بر خود

کز آن آيد يقين بخت پديدار
در اول پايه چون گنجت نمايد

که هم در گنج آرند ناپديدت
کنندت قصد جان اينجا بتحقيق

مکن مر خويش چون صاحب کريمي
ولي در شرع اين ناگفتني به

که تا پيدا کند مر نيک از بد
نبوت نيک و بد داند در اينجا

کند بيشک که بتواند در اينجا
نبوت مر ترا بردار مردان

که در اعيان نبود او سر نگهدار
چنان بد ديده او اسرار اينجا

که ميدانست کو ريزد يقين خون
چنان بد ديده راز يار در راز

که در ديدار کل بشتافت اينجا
از آن جام محبت خورد و دم زد

که جز او مي نديد از عين ديدار
از آن جام محبت خورد در سر

که شد باطن مر او را جمله ظاهر
از آن جام محبت خورد در راز

که او در اصل فطرت ذات کل شد
از آن جام محبت خورد از دوست

ز جام دوست در حق حق به پيوست
از آن جام يقين راز فنا ديد

بگفت اسرار در سر نهانش
از آن جام يقين مست ازل شد

حقيقت از همه در پيش آمد
از آن جام يقين تسليم کل شد

در آن تسليم او بي بيم و کل شد
از آن جام يقين اينجايگه حق

چو مردان در ره حق گشت جانباز
چو جان بازيد جسم اينجا برانداخت

حقيقت گشت موجود و هويدا
چو جان بازيد جانان شد در اشيا

هم اندر دار او با يار پيوست
چو جان بازيد در دلدار پيوست