جوهر الذات عطار

عيان گردد ز قربت او اعزاز
ولي کار است سالک را در اينراه

عيان در عين لا کلي سپر شد
جواب از سوي آب آرد وجودش

همه در لا بود ذکر وجودش
چو خاک از خاک گردد ناپديدار

بگردد جمله خود زانجاي شيدا
در آخر وصل جانان چون بيابي

شود پيدا در اول باز داني
نهان شو تا بداني کين چه رازست

عيان لاست در عين العيان شو
نهان شو ايدل آشفته مست

مده اين سر بيچون را تو از دست
نهان شو پايداري در فنا کن

که اينمعني است در آيات بيچون
از اينمعني کسي اينجا خبردار

شدست پيدا در اينجا از شريعت
ز شرعت راز اينجا ديده ام من

حقيقت کل خدا آمد در اينجا
نمودم تا نهان ديدم حقيقت

که به زين دست نبود راه تحقيق
کنون چون زنده در عين صورت

که در اول عيان زاندم ز دستم
من اندر زندگاني ره سپردم

در اينجا ديده ام کل بيچه و چون
من اندر زندگاني کل شدم ذات

که بيشک در عيان عين اليقينم
من اندر زندگاني گشته ام حق

که در کون و مکان گرديده ام باز
منم اينجا حقيقت قل هوالله

که صافي شد دل و جان و طبيعت
منم اينجا ز لا در عين الا

ز لا در عين الاام رسيده
منم اينجا حقيقت ذات بيچون

برافکنده ز عين ذات پرده
منم لا ديده در عين اليقينم

که در لا از حقيقت راز بينم
منم لا ديده والا شده کل

حقيقت ذات من يکتا شده کل
منم لا ديده در اشيا عيان است

ز نور ذات حق بالغ شده من
منم لا ديده در موجود اعيان

از او گويم حقيقت شرح و برهان
چو در هيلاج اين اسرار گويم

همه در ديد ذات يار گويم
من از هيلاج هر مقصود حاصل

حقيقت در وصال کل رسيدم
من از هيلاج گشتم عين اشيا

نهان گشتم در ذات يکتا
من از هيلاج ديدم عين ديدار