جوهر الذات عطار

ز تو عطار در گفت و شنيدست
چگويم کز هويدا نا پديدست

تو گنجي داده عطار در خويش
که پرده بر گرفت اينجاي از خويش

توئي گنج و توئي منصور معني
دميده در دم خود صور معني

در اينجا جوهري داري چو منصور
که خواهد بود آن جوهر پر از نور

چو منصور است با تو در ميانه
ز کشتن بين حيات جاودانه

حيات جان تو بعد مماتست
در آخر مر ترا ديدار ذاتست

حياتي يافت خواهي آخر کار
که ماني تا ابد در وصل دلدار

حياتي يافت خواهي عاشق آسا
که باشي بيشکي در عشق يکتا

دهد آن جمله را مر جمله عشاق
که تا گردند در آخر همه طاق

بنوش آن جام مي بي عين در خواست
يقين مخفي شو اندر چار و سه شش

بنوش آن جام از سلطان جمله
که جان باشد در آن لحظه مرا راست

درون باز يار در خلوت گزيدند
چو احمد نوش کرد اين جام اينجا

بشد چون ديگران او مست دلدار
در آن هستي حقيقت گشت هشيار

جمال جاودانش شد پديدار
در آن مستي چنان هشيار حق بود

که از مستي بکل ديدار حق بود
در آن مستي اساس شرع بنهاد

حقيقت اصل کل در شرع بگشاد
رموز سر جانان با کس نگفت او

بجز حيدر ز ديگر مي نهفت او
چنان در قربت دانش عيان شد

چنان بد دائما در عشق آگاه
که ميدانست ايجا راز بيچون

که او بد در حقيقت رهبر دوست
سجود دوست کرد و شکر او گفت

وليکن شهر ز ديد خود نهان شد
چنان در سير قربت رفت جاويد

اگر چه در نمودش جيد آمد
از آن بالاتر آنجا گه طلب کرد

تمامت افرينش در عرض ديد
چنان ديد اندر اينجا عين ديدا

در آخر گر چه کل ديد آفرينش
که ميخواهست کل بيند عيان يار

همه در خود بديد اندر حقيقت
نمود ذات پاک انبيا رفت

همه در خود بديد اندر يکي بود
وجود پاک او حق بيشکي بود