جوهر الذات عطار

زهي بگذشته از کون و مکان تو
طلسمند اينهمه در عشق جان تو

زهي ديده در اينجا ذات بيچون
خدا بيواسطه تو بي چه و چون

زهي از تو شده پيدا شريعت
در او مخفي نمودستي حقيقت

زهي مهتر که در تو جمله پيداست
همه ذرات از عشق تو شيداست

زهي گفته در اينجا انچه ديده
چو تو ديگر کسي هرگز نديده

زهي در جان عطار آمده راز
نموده مر ورا انجام و آغاز

زهي عطار از تو راز ديده
ترا در جان خود کل باز ديده

زهي عطار در توکل شده حق
اناالحق گفته از تو راز مطلق

زهي عطار در سر محمد(ص)
شد از جان تو منصور و مؤيد

تو مگر زين نمود آفرينش
که پيدا شد ترا در عين بينش

از او خواه اينزمان چيزيکه خواهي
که خوش آسوده در نزديک شاهي

از او خواه اينزمان او را نظر کن
وجود او مر او را خاک در کن

همه نيکست کز کل ديد و دانست
محمد در همه اسرار دانست

محمد باز بينند جمله در خود
شوند فارغ يقين از نيک وز بد

مرا اين سر محمد بر گشادست
حقيقت جوهرم در جان نهادست

چنان در تقوي باطن يکي ام
که کلي با محمد بيشکي ام

که در يکي زدم اينجا قدم من
گذشتم از وجود و از عدم من

قدم را محو کردم در نهاني
يکي گشتم ز اسرار معاني

دو عالم را يکي ديدم در اينجا
محمد (ص) از همه بگزيدم اينجا

چو او بد جزو و کل ديگر چه بينم
از اين بيشک در اين عين اليقينم

بسي ديدم بلا و رنج اينجا
شد آخر پاي من در گنج اينجا

ز گنج او بسي درهاي اسرار
برافشاندم در اينجا گه باسرار

در اين گنج کل آن کس بينند
که جز پيغامبر اينجا مي نبيند

بسر اين گنج در اسرار افشاند
بگفت و گر چه مخفي نکته ها راند

چنان اين گنج او خواهد نمودن
در آخر از ميان خواهد ربودن