جوهر الذات عطار

ز نور اوست يکذره در آتش
از آن آتش شدست اينجاي سرکش

ز نور اوست جزوي در سوي ما
از آن پيوسته اندر شور و غوغا

ز نور اوست يکذره صدف وار
از آن اينجا نمايد در شهسوار

زمين و اسمان از نور او بين
فغان و شور در منصور او بين

ز تو ره باز ديده اندر اينجا
فکنده در همه آفاق غوغا

ز تو در قربت عزت رسيده
جمال بي نشاني باز ديده

تو ميداني که بيشک از تو دم زد
ز شوق ذوق در کويت قدم زد

تو ميداني که جان و سر برافشاند
ز بهر جمله بر خاک در افشاند

کسي کو باز ديدت همچو منصور
ز ديدار تو شد در جمله مشهور

چو فرع تست اصل ذات پاکت
دورن جزو و کل در عين خاکت

طلبکار تواند اينجا همه کس
توئي در جان و دل فريادشان رس

طلبکار تو و تو در وجودي
که پيش از آفرينش کل تو بودي

طلبکار تو اينجا هرچه بينم ت
و ميداني که در عين اليقينم

طلبکار است دل در قربت تو
فتاده بيخود اندر حضرت تو

طلبکار است و سرگردان شده ماه
همي گردد ترا در عين خرگاه

طلبکار تو است افلاک و انجم
همه در بحر عشق تو شده گم

طلبکار تو است اينجايگه آب
که نور تست در وي جان تو درياب

طلبکار تو است اينجاي دريا
از آن خوش ميزند در جوش غوغا

طلبکار تو مي بينم يکايک
توئي پيدا شده در جمله بيشک

همه از آرزوي روي ماهت
شده پنهان کل در خاک راهت

اگر هم نوح از شوقست ايجان
فتاده در سر درياي عمان

اگر هم شيت بد در خاک کويت
شد اينجا جانفشان از شوق رويت

اگر هم بد خليل از شوق ديدار
شد اينجا گاه از سر تو در ناز

اگر چه بود يوسف در چه راز
ز تو هم يافت آخر عز و اعزاز

اگر هم بود جرجيس از عنايت
ترا شد پاره پاره در هدايت