جوهر الذات عطار

دمي کاينجا زدي او ره نمودت
در بسته يقين او برگشودت

دم احمد ترا در جانست اينجا
دلت همچون مه تابانست اينجا

دم احمد تو داري زان شدي شاد
حقيقت حق شدي در ليس في الدار

دم او در درون بنگر که اوئي
حقيقت اوست با تو پس چه جوئي

دلت چون مصطفي ديدست جاني
از آن دلشاد در عين العياني

ز احمد حيدر اينجا در يقين شد
از آن بر اولين او راستين شد

ز احمد گر شوي واصل چو موسي
شوي در کوه و طوردل تو يکتا

ز احمد گر شوي واصل چو يعقوب
بيابي در زمان ديدار محبوب

شوي در عشق چون موسي مصفي
ز احمد گر شوي واصل چو عيسي

ز احمد واصلم در قربت ذات
مرا گوياست از وي جمله ذران

هر آنکو ره دهد در سر بيچون
خدا اينجا ببيند بي چه و چون

هر آنکو ره دهد در وصل دلدار
هم اينجاگه ببينند اصل ديدار

هر آنکو ره دهد در خدمت دوست
شود مغز و برون آرندش از پوست

هر آنکو جز محمد(ص)يار بيند
کجا جانان در اينجا باز بيند

حقيقت يافت بيچون و چرا باز
در آخر ديد اينجا بيشکي راز

ابا او باش و راز او تو بنگر
در اين بنگر ز ديدارش تو برخور

ابا او باش تا در قربت او
شوي بيشک وصال حضرت او

درون جان چو ديدي باز او را
دل و جان در خدايش باز او را

از او واصل شو ايندم زن در اينجا
حقيقت جزو کل بر هم زن اينجا

زمين و آسمان و خاک در اوست
خوشا آنکس که خاک حيدر اوست

اگر نه نور او بودب در افلاک
کجا اين منزلت ديدي کف خاک

ز نور اوست جزوي در دل و جان
حقيقت برتر از خورشيد تابان

ز نور اوست جزوي نور خورشيد
فکنده پرتوي در دهر جاويد

ز نور اوست جزوي نور زهره
از آن شد در همه آفاق شهره

ز نور اوست جزوي در کواکب
از آن رخشانست اينجا نجم ثاقب