جوهر الذات عطار

فنا کرد اختيار و بود خود يافت
ترا در جزو و کل محبوب خود يافت

چنان در عشق تو حيران شده هست
که صورت پيش ذرات تو بشکست

همه بي روي تو هيچست اينجا
حقيقت پيچ در پيچست اينجا

وصالم يافت در عين دلم او
نمود خويشتن زد بر عدم او

چنان واله و حيران يکي يافت
که خود ذات تو در خود بيشکي يافت

ز تو منصور اين عز و شرف ديد
حقيقت جوهر تو در صدف ديد

وصال دوست را شايد يکي گو
وجود خويش در باز و چنان گو

نشايد عشق جانان ناتوان را
کسي بايد که در بازد جهان را

کمال عشق در وي راز باشد
ز عشق دوست او سرباز باشد

جمال دوست بيند در عيان او
بماندي بي نشان جاودان او

حقيقت بود خود يابد ز صورت
يکي بيند در اينجا بي کدروت

اگر کشته شوي در قربت يار
رسي اندر زمان حضرت يار

اگر کشته شوي در پيش جانان
شوي خورشيد همچون ماه تابان

تو باشي جزو و کل را ديد در ديد
از اين سر ز من بتواني اشنيد

يقين ميدان که کشتن در بريار
به از اين زندگاني تو عطار

هزاران جان چه باشد تا فنايت
کنم اينجايگه در خاک پايت

ز دست صورت اندر صد بلايم
بکش وآنگه رسان در ديد لايم

از اينصورت اگر چه راز ديدم
بمردم از خود و در تو رسيدم

وليکن گر چه صورت هست در وي
حقيقت مستي دارم از اين مي

مرا عشقت بخواهد کشت تحقيق
که تا يابم در آخر دوست توفيق

بکش عطار را تا باز يابم
جمالت را و در خدمت شتابم

در اين بند و بلا او را بخواهي
تو گشتي حاکمي و پادشاهي

در اين بند و بلا او هست تسليم
حقيقت فارغت از ترس وز بيم

در اين بند و بلا مستانه و خوش
گهي تسليم هست و گاه سرکش

در اين بند و بلا چون رخ نمائي
ورا بندي تو از دل برگشائي