جوهر الذات عطار

بکل خورشيد خود اندوده تو
از آن در غم و رنج فرسوده تو

بکل خورشيد کي پنهان نمايد
که روشن در مه تابان نمايد

در اين خورشيد اگر چه راز گفتند
زهر نوعي ابا هم باز گفتند

تجلي در جلال اينجاست پيدا
دل عاشق از آن گشتست پيدا

گمان بردار و در سوي يقين شو
تو شمس لايکاد ولاي بين شو

حجاب اينجايگه کل بر گرفتي
حقيقت يار را در بر گرفتي

تمامت عاشقان در شور کردي
چو دريا خويشتن را شور کردي

در اين بحر معاني شور داري
قوي عشقي عجب با زور داري

در اين بحر معاني جوهري ساز
تو داري بيشکي خود درد بسيار

جمال بي نشانت روي بنمود
در نابسته بر روي تو بگشود

عجائب جوهري داري ز اسرار
که ميريزد در او درهاي شهوار

همه کس از در تو با نصيبند
نمي دانند و جمله با حبيبند

از اين جوهر که آمد از سوي ذات
در اينجا دردميده نفخ آيات

نگفت او خود ابا کس زانکه کل بود
اگر چه در نبوت عين ذل بود

مر او را بود اين جام فتوت
بعزت نوش کرد او در نبوت

بجز ايشان مبين کايشان نمودند
حقيقت با تو در گفت و شنودند

حقيقت هر دو با تو در عتابند
ز قول و فعل تو ايشان حسابند

مبين کج راست بين و راستگو باش
در اين ميدان جان مانند گو باش

چو حيدر راستي کن در حقيقت
حذر ميکن تو از عين طبيعت

براه شرع رو تا راز بيني
که در عين شريعت راز بيني

براه شرع ايشان رو که ذاتي
که ايندم مانده در عين صفاتي

تو باشي در حقيقت آخر کار
حجابت گر نمايد عين پندار

ز تقوي جوهر تو پاک گردد
پليدي را بيکدم در نوردد

درون را پاک گردان از طبيعت
بتقوي کوش در عين شريعت

در اين تن مي چه داني اوفتاده
که تا خود چيست اندر وي نهاده