جوهر الذات عطار

چو عشق روي تو آمد در اينجان
حقيقت فاش گفتم راز جانان

چو عشق روي تو ديدار بنمود
مرا آنجا در اسرار بگشود

چو عشق روي تو خورشيد جان بود
مرا اينجا در اسرار بگشود

نميدانست کس عشق تو جانا
ز من شد بعد از اين در جمله پيدا

ز من پيدا شد اسرار يقينت
که من بودم در اينجا پيش بينت

کنون سر با تو و سر با تو دارم
که هستي در حقيقت غمگسارم

سرو کارم کنون سوي تو افتاد
که خبر با بار در کوي تو افتاد

بماند تا ابد بسته در اين پاي
نيارد وقت بيشک جاي بر جاي

بود طالب کسي کو راز بيند
در اينجا ديد شرعت باز بيند

ره شرعت سپردم اينزمان من
نهادم در برت کون و مکان من

همه در تست بردار اين گمانرا
که تا بيشک يکي بيني عيان را

همه در تست اي اول نديده
ز ديد وصل او نامي شنيده

گمانت آنچنان بگرفت در بند
که از اسرارت اينجا گه بيفکند

گمانت آنچنان محبوس دارد
که اين در بر تو کل بدروس دارد

گمان بردار اي بنموده خود را
فکنده تهمتي در نيک و بد را

گمان بردار اي عين العيان تو
دگر کن شرح و ديگر در بيان تو

حقيقت بين تو در عين شريعت
شريعت خود بدان بيشک حقيقت

حقيقت بيشکي چون راه داري
در او ديدار روي شاه داري

حقيقت جمله مردان يافتستند
در او از جان و دل بشتافتند

حقيقت هر که اينجا يافت در خود
برش يکسان نمايد نيک يا بد

حقيقت جوهري اندر تو پيداست
کز او در جمله عشق و شور و غوغاست

حقيقت در تو بنمودست ديدار
اگر مردي يقين خود را پديد آر

تو پيري در درون داري حقيقت
نديده پير خود گويد شفيقت

ز پير عشق بستان جام و کن نوش
چو احمد جامه تحقيق در پوش

ز پير ار جام بستاني دمادم
بيارت در رساند او به يک دم