جوهر الذات عطار

ز سهم سيف او مريخ لالست
فتاده زار دائم در وبالست

تمات کوکبان چرخ گردون
شوند از عشق او گردان و در خون

ترا زيبد رسولي در ميانه
که عز و رفعتت شد جاودانه

ترا زيبد که گرداني قمر را
دو نميه در بر اهل نظر را

ترا زيبد که فخر تست آفاق
همه اندر دوئي تو در ميان طاق

زهي طاق دو ابروي تو محراب
بر محراب تو جان رفته در خواب

توئي شاه و همه اينجا غلامت
بکرده گوش در سوي پيامت

از آن موئي در اينمعني نگنجد
دل و جان نزد شرعت خد چه سنجد

ره شرع تو هر کو يافت کل شد
در اينجا بيشکي بي عيب و ذل شد

وصالت يافت کز خود شد جدائي
رسيد آنگاه در عين خدائي

وصالت يافت آنکو شرع بگزيد
رسيد از ديد تو در ديدن ديد

نداند راه سوي تو دل و جان
بماند تا ابد در عين زندان

ندارد هيچ چيزي جز سر تو
چو خاک افتاد مسکين بر در تو

در تو دارد و هر کس ندارد
جز از تو رو ز پيش و پس ندارد

رهاني مرد را زين گفتن پر
اگر چه ريخت از بحر دلش در

پيامت گفت اينجا جمله سرباز
در آخر پيش رويت گشت سرباز

توئي پيغامبران را شاه و سرور
نگه کن در دل عطار بنگر

ز تو آدم شرف دارد ز بودش
که بد نوري ز ذاتت در وجودش

توئي مهتر توئي بهتر چگويم
که در ميدان شرع تو چو گويم

بسي چوگان عشقت خورده ام من
از آن در عشق تو خو کرده ام من

چنان عطار در درد تو بگداخت
باخر يافت راحت بس سر افراخت

دوا کن ايندل مسکين مجروح
مر او را قوت آور در سوي روح

چنانست ايندل درمانده در غم
که چيزي جز تو نيست او را يقين هم

چنانم شد فنا دل در ره تو
که اول بود اينجا آگه تو

کنونش عقل شد در عشقت ايجان
کند هر لحظه اينجا شرح و برهان