جوهر الذات عطار

که اي من با تو و تو در ميان گم
تو اندر قطره اندر عين قلزم

منم در بود تو بودم تو بنگر
حقيقت عين معبودم تو بنگر

ره شرعت سپردم همچو عشاق
که تا کردي مرا در جزو و کل طاق

ره شرعت سپردستم تو ديدي
که بيشک در همه گفت و شنيدي

کنون در شرع تو آباد گشتم
که همچون آتش اندر باد گشتم

دلم در شرع تو عين العيان يافت
بهردم بيشکي راز نهان يافت

دلم در شرع تو بيچون فتادست
برون از فتنه گردون فتادسنت

دلم در شرع تو ديدار کل ديد
اگر چه پر بلا و رنج و ذل ديد

ز سر تو شدم روشن تمامت
چو حشر و نشر در يوم القيامت

ره تو هر که بسپارد وي از دل
رسد در عاقبت او سوي منزل

ره تو هر که بسپرد او در آخر
بديدي روي خوبت را بظاهر

ره عشقت ابي حد و کمال است
در آخر سالکانت را وصالست

که ايشان از خودي راهي ندارند
که تا خود در سوي وصل تو آرند

در آخر منزلين ديدار رويت
ببينند و زنندت هاي و هويت

بجان آيند اول در سوي دل
که ذات کل بود آخر بمنزل

الا تا چند در منزل شتابي
تو اندر منزل و منزل نيابي

توئي در منزل اينجا راه کرده
حقيقت عزم ديد شاه کرده

تو اندر منزلي ره کرده ايدوست
چنان مانده بتن در پرده ايدوست

تو اندر منزل و نايده ديدار
شده در منزل جان ناپديدار

تو اندر منزل و جائي بمانده
ولي در خويش تنهائي بمانده

تو اندر منزلي در نزد آنماه
چگويم چون نه از راه آگاه

تو اندر منزل جاني و جانان
نموده رخ ترا اينجا در اعيان

سوي منزل رسيدي از سوي درد
فتادستي در اين منزل کنون فرد

سوي منزل ز ديد حق رسيدي
جمال حق در اين منزل بديدي

در اين منزل وصالت دست دادست
خر و بارت سوي منزل فتادست