جوهر الذات عطار

چنانم در تجلي فارغ و خوش
که گه آبي شوم من گاه گه آتش

چنانم در تجلي چون فلک من
که ديدم ذات اشيا يک بيک من

چنانم در تجلي ديد رويت
که هر دم سر نهم بر خاک کويت

چنانم در تجلي راز گويان
نه با عصفور با شهباز گويان

ز عشقت گفتم و در درد مردم
شدم من زنده و اين گوي بردم

ز عشقت آگهم اي جان من تو
در اين عالم خور تابان من تو

ز عشقت آگهم اي راحت جان
از آن مي بارم از خود در و مرجان

ز عشقت آگهم در آخر کار
که خواهم کشتنم آخر چنين زار

ز عشقت آگهم اي جان جانم
که خواهي کشت آخر در نهانم

منم در چشم تو بينائي تو
منم دردست تو گيرائي تو

منم در ديد ديدار تو پنهان
نمود و رخ چنين ميگوي و ميدان

منم در تو چنين خوناب بر جاي
روانه گشته چون سيلاب اينجاي

منم در تو چو خاک افتاده اينجا
ترا کرده زديد خود مصفا

منم چون کرده اينجا در تن تو
فتاده خرد کرده مسکن تو

مرا بشناس و مي بينم دمادم
نموده عين ياهويت در ايندم

منم يا هو يقين در کل اشيا
منم بر جمله اسرار دانا

نگر قرآن من تا راز داني
در اينجا سر ذاتم باز داني

نگر قرآن من در جمله اشيا
که کل از نور قرآن گشت پيدا

اگر اسرار قران گشت موصوف
ترا بيشک شوي در جمله معروف

چو قرآنست اينجا راز بيچون
نموده ذات خود در بيچه و چون

بقرآن کن تقرب از دل پاک
که تا گردي تو روحاني در اين خاک

بقرآن کن تقرب همچو منصور
کز اين سر گشت در آفاق مشهور

ز قرآن يافت در قرآن قدم زد
نمود خويش کلي بر عدم زد

ز قرآن او حقيقت رهنمون شد
ز شوق عشق در درياي خون شد

ز قرآن درگشا تا راز يابي
تو چون منصور خود در بازيابي