167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
جوهر الذات عطار
زبان خويش داند بيشکي سود
گهي مه باشد و گاهي ثريا
گهي چون مه شود در اتصال او
گهي واصل شود چون کره خاک
کند هر باغ و بستان شاد و خرم
گهي محو فنا در ديدن ذات
گهي موجش برد سوي ثريا
بجز يکي نباشد جان جان او
توئي در جزو و کل خورشيد تابان
ز بهر اين دلم در بند ماندست
که بي پرده سخن راند در اعزاز
مرا دلدار زان پاسخ نموده
که خواهم کشت خود را همچو حلاج
نماي آخر بکل عيان کتابت
بهرزه ميزني در خويشتن فال
که تا کي باز بينم آن سعادت
که يک لحظه نيايد هيچ خوابم
نشد خالي در اين آب و گل من
که اين قطره بکل قلزم نموده
که افکندم ز خود اين پرده راز
که بود تو بکل حاصل شده من
که هستم بيشکي من وصل ديده
که هستم بيشکي من راز ديده
که دانم جمله با معبود بوده
که گه کوهي نمايم گاه کاهي