جوهر الذات عطار

منم بيچون ترا چون آفريدم
نمي يابي در اين جاويد ديدم

منم کردم بيان در هر معاني
هر آن چيزي که گفتم خود بداني

گمان داري از آني مانده بر در
مهي دريافته وصلم منم خور

رسانم آخرت تا باز يابي
مرا ديدار خود در راز يابي

مرا بنگر که خود رامن ببيني
در اين بودم اگر صاحب يقيني

مرا بنگر تو در ذرات عالم
که ميگويم ترا سر دمادم

خبر کن از من اين بود وجودم
که من رخ اينزمان در سر نمودم

خبر کن جمله از خورشيد رويم
که من در جمله اندر گفتگويم

خبر کن جمله از من تا بدانند
چو در تو ديدنم حيران بمانند

منم يعقوب يوسف در درونم
ز من پرس از وصالش تا که چونم

جمال يوسفم در مصر جانست
ز من بيشک همه شرح و بيانست

منم يوسف جمال آفتاب است
شده ذرات من در نور و تابست

منم يوسف که عين جاه ديدم
در آخر رفعت اين چاه ديدم

جمال من چنان غوغا فکندست
که اول شور در جانها فکندست

جمال من يقين عين جمال است
زبانها در جلالم گنگ و لالست

چو من ره بردم و راهت نمودم
در بسته برويت بر گشودم

جواهر نامه کردستم ترا فاش
زماني در يقين مانند من باش

بسوي من رسي بنگر سلوکم
که در معني عيان شمس الدلوکم

ايا سالک گر اينجا باز بيني
تو مر عطار در خود باز بيني

مرا در خويشتن بين تا بداني
چنين شوگر چو من صاحب يقيني

چنان خود در درون خود باش ساکن
که تا باشي تو از دلدار ايمن

چنانت رخ نمايم در دل و جان
که بنمايم يقينت جان جانان

کرا مي گوئي اين اسرار عطار
که در خوابند جمله نيست هشيار

شود مر سالک او راه ديده
در آخر مر جمال شاه ديده

که جز جانان نبيند نيز مرحم
چنان واصل بود در کؤن عالم